Krađa srpskog nasleđa – Hrvatske narodne pjesme sa guslama i Markom Kraljevićem

Podelite:

Hrvatske Narodne Pjesme

Projekat stvaranja moderne hrvatske nacije u prvoj polovini 19. veka otopočeo je najpre odbacivanjem obe varijante hrvatskog jezika – kajkavske i čakavske, kojima su Hrvati govorili do Ljudevita Gaja – i prisvajanjem srpskog jezika, odnosno štokavskog narečja. Na taj način su stvoreni uslovi da nova ideja nacije na principu: katolička vera + srpski jezik = hrvatska nacija premosti reke Kupu, Savu i Čazmu, kojima je vekovima bila omeđena i krene u bestidnu otimačinu svega srpskog. Na udaru je prvenstveno bio srpski narod katoličke veroispovesti i celokupna srpska istorija, tradicija, književno i kulturno nasleđe. Primer jedne od tih otimačina – srpskih narodnih pesama – kao i reakcije Vatroslava Jagića, izneo je Jovan Dučić u svom delu „Jugoslovenska ideologija, istina o „jugoslavizmu““; štampanom u Ilinoju 1942. godine.

„Ilirci su uzeli srpski jezik najpre da prisvoje dubrovačku književnost, koja je cela izgrađena na tom jeziku, a zatim da po Bosni mogu (cinizmom koji se u našoj poštenoj kući ne da ni zamisliti), da poharaju srpske narodne pesme, i onako ih bestidno štampaju u Zagrebu kao hrvatsku narodnu poeziju…

Ivan Kukulević-Sakcinski

Hrvati nikad nisu nmali svojih narodnih pesama. Srbi su narod guslarski, a Hrvati narod tamburaški; i dok su Srbi izgrađivali svoje slavne epose, Hrvati su izgrađivali poskočice.

I sama rimska crkva zabranjivala je Hrvatima narodne pesme. Ona nije ni ma gde drugde pomagala nacionalne pokrete; jer jedinstvo u njenim očima, bilo je mogućno samo kroz veru, a ne kroz državu. Već je veliki i učeni papa Inoćentije III na saboru u našoj Duklji izjavio godine 1199 da crkva i država ne idu zajedno.

Josip Juraj Štrosmajer

Zato su u Hrvatskoj Ćirilo i Metodije, posle njihove posvete u Rimu tek u naše doba, za Lava XIII, bili svetkovali kao svece, ali ih nisu primali kao učitelje slovenske, i pronalazače ćirilice!

Kukuljević piše da je zagrebački biskup Petrović zabranjivao narodne stihove. A Vjekoslav Jagić piše da je Crkva već u srednjem veku progonila pevanje narodnih pesama, ne samo zato što je mesto njih uvodila crkvene popevke, nego je izdala protiv njih i zabrane. (Rad 1876, 37). Ovim se objašnjava što Hrvati nisu ni imali ljubavi za narodnu pesmu, niti je ikad stvarali…

U Bosnu su bili sa austrijskom okupacijom došli miogi agilni prijatelji đakovačkog biskupa Štrosmajera. Naročito Dlustuš za prosvetu, Treščec za upravu, Herman za propagandu… Štrosmajerovi ljudi u Bosni su uradili neverovatne stvari. Između ostalog, sabirali su onamo srpske narodne pesme i iste poslali Matici Hrvatskoj, koja ih je izdala u 12 knjiga, kao „Hrvatske Narodne Pjesme“! Ovo je bio nesumnjivo najveći i najružniji plagijat koji je ikad učinjen u evropskoj literaturi.

Vatroslav Jagić

Ovom prilikom su bili indignirani i sami hrvatski naučnici, koji su književnost stavljali izvan politike. Profesor bečkog univeriteta, Jagić, piše dr Franu Račkom, istoričaru: „Tako je Matica Hrvatska izazvala svojom odlukom da izda nekakve „Hrvatske narodne pjesme“ čitavu buru od straha. DA ĆEMO I TO BLAGO OTETI SRBIMA. Ja zbilja i sam mislim da kod narodne epske poezije ne bi trebalo suviše isticati hrvatsko ime; jer što je nekoć bilo stari hrvatskih motiva, čini mi se da je PROPALO pod navalom novih sižeta, koji su dolazili s Turcima sa Istoka. (Jagić, Spomeni, II, 167).

Kao što se vidi, Jagić obraća pažnju da su posle dolaska Turaka i stvaranja tom prilikom srpskih eposa o Kosovu i Marku, srpske narodne pesme neosporno samo srpska tvorevina, koju ne bi u Zagrebu trebali onako bezočno prisvajati.“

Jovan Dučić, Jugoslovenska ideologija, istina o „jugoslavizmu“; Izdanje Centralnog Odbora Srpske Narodne Odbrane u Americi Čikago, Ilinoj 1942

RASEN

Podelite:

4 Komentari

  1. To je bio kratkotrajni trend, vrlo brzo ugušen – da bi pokatoličeni Srbi („ustaše“) zaboravili svoje poreklo. Jedno vreme i kult Kosovskog boja bio je živ u Zagrebu. Brzo je Vatikan to izbrisao…

  2. Da. Hrvati jesu prihvatili srpski (štokavski) jezik, ali su Srbi, zahvaljujući svojim političarima i lingvistima, prisvojili hrvatsko abecedno pismo gajicu, koje su Marojević, Milosavljević i još neki srpski lingvisti i filolozi preimenovali u „(opšte)srpsku latinicu“, što je antićirilički zločin. Jer je tako prevaren srpski narod da stvarno misli da je ta gajica srpsko pismo, pa je, prelazeeći na njega, mislio da ne uzima ništa tuđe. Hrvatska latinica je Srbima uvek nametana u okupacijama, u NDH, a i danas u Hrvatskoj, a srpski lingvisti danas i dalje lažu da je to „naše pismo“.

  3. U kakvoj je vezi, Zbiljiću, ovaj tvoj komentar sa temom priloga? Jel si ti stvarno manijakalno vezan za samo tu jednu temu o kojoj stalno pišeš?

  4. Svijest o srpstvu slavenskih katolika je bila toliko jaka da nije ostao ni jedan da bi se predstavljao kao Srbin. Bas cudno, i to u vremenu kad Hrvatska drzava nije ni postojala. Kako su zli ti Hrvati da lazu sami sebi a ocito i sposobni svakakvih losih manevara. Dobro da ste istrijebili taj kukolj u srpskoj psenici…ustvari vrlo lako eto sami su se izopcili. Ne drugovi, i Kacic i Marulic i Drzic su dobro znali kojem stablu pripadaju. Sto imaju i Bugari i Rusi a vi presucujete da je torlacki govor izvorno srpski a ostali nije…Lp

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here