Duboka američka država vs. Srpska Pravoslavna Crkva

Podelite:

Srpska Pravoslavna Crkva kao kičmena moždina sveukupnog srpskog duhovnog i nacionalnog bića i kao jedna od retkih pomesnih Pravoslavnih Crkva u današnjem pravoslavnom svetu, imala je oduvek, a ima i danas, posebno važnu ulogu. Ona je i među pravoslavnim Crkvama, ne samo u političkoj karti sveta, bila i ostala istok na zapadu i zapad na istoku. To dakle nije samo geografska dimenzija priče već je SPC bila i ostala suštinsko-vezivna, geografsko-istorijska i sotiriološko-promisliteljska kopča koja spaja jelinski(grčki) istok sa slovenskim severom i zapadom. SPC je to nebrojeno puta potvrđivala kroz celu njenu istoriju a naročito posle sloma Pravoslavne Carske Rusije i kasnijeg, postcarskog, osnivanja Ruske Zagranične Crkve u Sremskim Karlovcima.

Primera radi, Srpska Crkva je i jedina stara autokefalna slovenska Crkva koja je aktivno učestvovala na Kritskom Saboru 2016. godine, ali koja većinski nije podržala pojedine kritske vratolomije i fanarska neopapistička samonabacivanja. Iako malena po broju vernika ona je velika i značajna po simvoličkom ali i realnom uticaju na istoriju cele Crkve od Istoka, kao i na druge pomesne Pravoslavne Crkve. Poštovanje koje Srpska Crkva ima u Rusiji vekovima je svima poznato. Tako je i u ova naša najnovija vremena. Od sloma komunističkog sistema u SSSR-u i bivšoj Socijalističkoj Jugoslaviji, i paralelno, od vremena Patrijarha Srpskog Pavla pa sve do današnjih dana i Njegove Svetosti Patrijarha Srpskog Irineja, Srpska Crkva je bila i ostala najbliža i najvernija saveznica Ruskoj Crkvi. Međutim, ugled koji SPC ima i među jelinskim Crkvama, ma kako nas pojedini grčki etnofiletisti gledali sa visina neboparne gordosti, jeste nesumnjiv. Čak i u otvorenom preziru i gordoj etnofiletističko-fanariotskoj obrvi, prepoznaje se strah, nesigurnost ali i poštovanje Grka prema duhovno nesalomljivim Srbima. I nije to samo od vremena svetog Patrijarha Pavla niti je to vezano samo za dvadeseti vek. Priča je mnogo drevnija i šira.

Naša Pomesna Crkva Srpska ima veliki ugled i snažan uticaj i na neke manje pomesne Crkve. Na primer na autokefalnu Poljsku Crkvu, nezavisnu Crkvu Češku i Slovačkih zemalja ili pak na autonomnu Rusku Zagraničnu Crkvu. Na korake SPC budno i s pažnjom motri i sama Sveta Jerusalimska Patrijaršija – Mati svih Crkava.

Najznačajniji jerarsi Srpske Crkve i znameniti Justinovci – episkopi Irinej, Amfilohije i Atanasije, nadaleko su poznati u celome svetu. To su ljudi čije su doktorske disertacije, odbranjene u Grčkoj, jedne od najboljih u istoriji dvadesetog veka. Mudri doktorski radovi ove trojice naših arhijereja i danas su izvori za mnoge i raznorodne studije istraživača bogoslovske misli. Posebno se to može reći za briljantnu doktorsku disertaciju Episkopa Bačkog G. Irineja, koja, za razliku od na primer doktorske disertacije Mitropolita Amfilohijeve, nije imala potrebe za dodatne ispravke i naknadna brisanja pojedinih nedovoljno pravoslavnih delova. Eruditske, bogoslovske i diplomatske dimenzije naše trojice Justinovaca su daleko šire od kanonskih granica Srpske Crkve. I upravo za tu i takvu Srpsku Crkvu, sa tako uglednim jerarsima, posebno su postali zainteresovani predstavnici duboke američke države koju možemo sa pravom nazvati – država satanistički orijentisanih bankara. Kako đavo iz dubina svoga bića i svom svojom snagom mrzi Pravoslavlje, a posebno najveću i najsilniju pravoslavnu državu Rusiju, nije bilo neočekivano da se posle rušenja Berlinskog zida krene u svojevrsni Treći svetski rat na svim nivoima. Političkom, vojnom, ekonomskom, kulturnom i posebno duhovnom. Glavni cilj tih i takvih neprijatelja Hristove Crkve bila je i ostala – pravoslavna civilizacija. Ne prosto jedan čovek, ili grupa intelektualaca, ili jedan narod. Prva i osnovno ciljana meta za napad antihrišćanskih centara moći sa zapada je bila i ostala upravo cela pravoslavna civilizacija. Sve ostalo su predigre i diplomatski plesovi ka finalnom udarcu i cilju.

I upravo sada, kada su SAD počele organizovani atak na celu Pravoslavnu Crkvu, a posebno na Pravoslavnu Svetu Rusiju, počele su i određene podele i sukobi unutar same SPC. Svakako to nije ni malo slučajno. Ne videti u potpirivanju, raspalmsavanju i organizovanju pomenutih unutarcrkvenih sukoba u samoj SPC značajan upliv stranog faktora, znači biti slep kod očiju i gluv kod ušiju. Zar je moguće da pojedini srpski episkopi, sveštenici i „teolozi“, baš sada, u ovom i ovakvom vremenu, postaju korifeji bezbožnog darvinizma, raskolničke američke revolucije i strmoglave bogootpadije? Zar može biti slučajno da upravo one vladike u SPC koje su najbliže Fanaru i njegovim pokroviteljima iz duboke američke države – Maksim, Irinej Dobrijević, Longin, Grigorije, Ignjatije … – ovih meseci, dok Carigrad, Atina i Aleksandrija priznaju ukrajinske raskolnike za Hristovu Crkvu, bez pardona, ili ruše Ustav u Americi ili odbijaju poslušnost Svetom Arhijerejskom Saboru i Sinodu ili razbijaju jedinstvo SPC kroz medijske podmetačine najnižeg nivoa ili pokušavaju da PBF otrgnu iz okrilja Svete Crkve?

Ono što danas posebno zabrinjava i žalosti vernike u Srpskoj Crkvi je glasno ćutanje dvojice čuvenih Justinovaca – Amfilohija i Atanasija na pojedine zabrinjavajuće pojave. Glasno ćutanje dvojice Justinovaca na drski pentagonsko-fanarski puč i rušenje Ustava SPC za SAD, izveden od strane trojice američkih episkopa (Maksima, Irineja Dobrijevića i Longina); glasno ćutanje na medijske podmetačine i pljuvačine na Patrijarha, Sveti Sinod SPC i posebno na njihovog brata, duhovnog diva, gospodina i višedecenijski stub SPC episkopa Irineja Bačkog; glasno ćutanje na ponovljeni darvinizam episkopa Maksima; glasno ćutanje na sramotne peticije s koca i konopca uperene protiv Svetoga Sinoda i Patrijarha Irineja … Posebno je plitko, providno i amatersko, ono već poslovično Atanasijevo i Amfilohijevo skretanje pažnje vernika sa glavnih i crkvenih tema, a često i sa sebe i svojih nerazumnih i sramotnih izjava, na politiku predsednika Srbije Aleksandra Vučića ili pak na odbranu Kosova i Metohije od politike SAD i EU. Sve to kod upućenijih vernika samo pojačava opravdane strahove i sumnje. Glasno Amfilohijevo i Atanasijevo ćutanje na ponovljeni i uporni darvinizam episkopa Maksima, ali i na višegodišnje bestidno ponašanje episkopa Diseldorfskog i cele Nemačke – Grigorija, govori da je situacija vrlo ozbiljna. Dok pojedine mlađane vladike punim srcem podržavaju neopapističke pretenzije Carigrada i ćute na otvorene eklisiološke jeresi istambulskih «činovnika» Pentagona, dvojica Justinovaca kao da su se pretvorili u neme i bezglasne ribe. Da nije Patrijarha Irineja, episkopa Bačkog Irineja i celog Svetog Sinoda, pitanje šta bi na kraju uopšte ostalo od SPC. Dok duboka američka država ovih dana pravi dodatni haos na Pravoslavnom Bogoslovskom Fakultetu i dok se suprotno tome Sveti Sinod trudi da održi autonomiju i samostalnost Crkve na PBF-u u odnosu na ovosvetski nastrojen Beogradski univezitet, duboka američka država deluje ne čekajući ni sekunde. Potpuno sinhronizovano, planski i odlučno.

Hvala Bogu, Patrijarh i Sveti Sinod počeli su sređivanje situacije na PBF-u. To je za svaku pohvalu, ali na tome se nikako ne sme stati. To treba biti samo početak jedne daleko odlučnije akcije na svim poljima. Ne samo na fakultetu. Novo vino stare srpske duhovne tradicije treba sipati u nove mehove izrađene starim načinom, inače se po rečima Hristovim, i mehovi poderu i vino prospe. Onima kojima Sveti Sava i SPC nisu dovoljno autokefalni, moderni i kanonski; onima koji nasuprot odlukama Sabora i Sinoda SPC prave neku novu Crkvu u SAD; onima koji uzbunjuju pola sveta i još pola polusveta da potpisuje sramotne peticije protiv svoje sopstvene Majke Crkve – SPC, koja im je dala sve; onima koji babe lukavog i titoističkog crkvenog ustavnog puča u SAD namerno mešaju sa žabama dnevne politike; onima kojima ništa nije sveto i ni od čega ne prezaju – treba se odlučno stati nogom za vrat. Nije Njegoš bez razloga pisao: „Ne bojim se vražijega kota, ako ga je ko na grani lista, no se bojim od zla domaćega“.

Sve u svemu, duboki i podmukli udarac duboke američke države na SPC, udarac ispod pleksusa, nije bio ni malo neočekivan. Plitka i providna posrtanja dvojice Justinovaca na našu žalost jesu. Ma koliko se mitropolit Amfilohije i episkop Atanasije junačka busali u prsa i oštro ustajali protiv američke okupacije Kosmeta, ova dvojica od trojice Justinovaca, stala su iza onih episkopa koji pokušavaju da ruše SPC upravo po nalogu iste te Amerike koju Atanasije i Amfilohije «kritikuju». To izaziva ogromno podozrenje i osnovanu sumnju u njihovu iskrenost i pravdoljubivost. Jedan Justinovac je, hvala Bogu, ostao veran kanonima, Predanju Crkve, svetome Savi i Svetoj Rusiji. Ali, zašto samo jedan? Procenite sami.

Nenad Knežević

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here