Ognjen Vojvodić: Carigradski evroatlantski ekumenizam

Patriajrh Vartolomej i američki podpresjednik Džozef Bajden, prilikom dodjele nagrede DŽ. Bajdenu „Patrijarh Atinagora`
Podelite:

Povodom proglašenja autokefalnosti ukrajinske raskolničke `crkve` od Carigradske patrijaršije

Carigradska patrijaršija je prošlog mjeseca proglasila autoke- falnost ukrajinske raskolničke crkve u Ukrajini. Mnoge pravosla- vne hrišćane je iznenadila odluka carigradske patrijaršije, ali takav postupak predstavlja kontinuitet atlantističkog angažmana carigradske patrijaršije u evroatlantskom ekumenizmu. Takođe, takva odluka predstavlja pridruživanje carigradske patrijaršije programu sovjetskog federativnog fragmetiranja ruske države i naroda, što zagovara i evroatlantska alijansa posle rušenje sovje- tskog saveza. Vašington i Vatikan su zajedno vodili kampanju rušenja `berlinskog zida` i Sovjetskog saveza, ali posle rušenja `berlinskog zida` nisu bili za rušenje sovjetskih `zidova` u Rusiji koji dijele rusku otadžbinu i narod. Atlantistička antikomunisti – čka kampanja je bila za ujedinjenje njemačkog naroda i države, ali ne za ujedinjenje ruskog naroda i obnovu ruske države, već za razgrađi- vanje ruske crkve, države i naroda. Takvoj `duhovnoj` doktrini dezintegracije Rusije i Ruske crkve javno se pridružila i Carigradska patrijaršija.

Zato Ruska crkva nije učestvovala u takozvanom `svepravoslavnom` Sabor na Kritu, jer je kritski Sabor organizovan u kontinuitetu i kontekstu kampanje evroatlantskog ekumenizma razgrađivanja ruske crkve i federacije. Ruska crkva nije pristala da učestvuje u naru – šavanju kanonskog pravoslavnog poretka međucrkvenih odnosa i smisla pravoslavne sabornosti. Namjere carigradske patrijaršije i kritskog Sabora su se ubrzo pokazale na ukrajinskom pitanju. Komi – nternovski koncept kritskog sabora je opisan i u prvobitnom saopštenju SPC kojim je obrazložena i odluka SPC da ne učestvuje u Saboru. Pored primjedbe da „niko u istoriji nije Saboru unapred određivao i propisivao pravilnik rada nego je to sâm Sveti Sabor svojom sabornošću ostvarivao“, porukom arhijerskog sabora SPC u trećoj tački je ukazano na pitanje statusa „četrnaest autokefalnih Crkava“ i na razloge kojih ima „dovoljno da se potvrdi njihov status“. (pogledaj ovdje:     http://www.spc.rs/sr/o_svetom_velikom_saboru_pravoslavne_crkve)

„3. S obzirom na to da je pitanje opštenja među autokefalnim Crkvama od presudnog značaja za misiju Pravoslavne Crkve u svetu, smatramo da je potrebno da se razmotri tema autokefalije, na čemu je naša Crkva neprekidno insistirala. Ovaj Sabor ima dovoljno bogoslovskih i pastirskih motiva da konstatuje da danas postoji četrnaest autokefalnih Crkava i da je to dovoljno da se potvrdi njihov status. Osim toga, na dosadašnjim saborskim pripremama do detaljâ je obrađena tema autokefalije, kao i način njenog proglaša – vanja, osim načina potpisivanja. Stoga je sasvim opravdano i celishodno da ono što je decenijama rađeno i urađeno upravo na Svetom i Velikom Saboru bude prihvaćeno i proglašeno.“ (Poruka svetog arhijererskog sabora SPC- treća tačka obrazloženja).

EVROATLANTSKI EKUMENSKI EKSPANZIONIZMA

Meletije Metaksakis i anglikanski arhie – piskop Lang, konferencija u Lambetu 1930.

Kontinuitet `fanarskog` evroatlantskog ekumenizma traje od početka prošloga vijeka, od rušenja carske Rusije, potom rušenja osmanskog Kalifata i evropskog osvajanja Carigrada, zatim uspo – stavljanja turskog revolucionarnog režima u Turskoj i protjerivanja Grak iz Carigrada. U evropsko-turskoj trgovini teritorijom Cari – grada, i zalaganjem Grka da patrijaršija opstane u Carigradu, patrijaršija je opstala u Carigradu kao kompezacija, ali na račun pravoslavnih Grka i vascijelog pravoslavlja. Lozanskim ugovorom o miru od 24. jula 1923. godine Carigradska patrijaršija je ostala u Carigradu. Carigradska patrijaršija je postala projekat evroatlantskog ekumenizma, strateško sredstvo propagandnog i praktičnog prozelitzma.

Posle neuspjelog oslobađanja Konstantinopolja 1922. godine od osmanske okupacije grčko stanovništvo je protjerano iz Male Azije, Istočne Trakije i Carigrada. Protjerivanje Grka iz Carigrada je sprovovođeno postupno. U Carigradu je živjelo do polovine proš – log vijeka više od dvjesta hiljada Grka, a danas do dvije hiljade. Prije protjerivanja Grka iz Carigrada patrijaršija je imala odgo – vornost pred pravoslavnim narodom, i određenu zaštitu, ali posle protjerivanja preostalih Grka patrijaršija je postala potpuni politički taoc i eksponent evroatlantskog ekumenizma.

Carigradski patrijarh Atinagora i američki predsjednik Hari Truman

Sabornost pravoslavne crkve i liturgijsko jedinstvo nije narušena do prelaska carigradske patrijaršije na gregorijanski papski kale- ndar 1923. godine. Nametnuti carigradski patrijarh Meletije Metastakis, eksponent evroatlantske strategije u rešavanju `istočnog pitanja`, `istočni papa’ kako ga je nazvao Sveti Justin Popović, organizovao je takozvani `svepravoslavni kongres` u kojem su učestvovale tri autokefalne crkve, na kojem je carigradskoj patriaršiji, Grčkoj i Rumunskoj crvi nametnut gregorijanski papski kalendar. Carigradski patrijarh Meletije je priznao režimsku boljševičku takozvanu ‘živu crkvu’, koja je prihvatila njegovu odluku prelaska na gregorijanski kalendaru. Ruska crkva je posle Meletijevog kongresa 1923. godine bila obmanuta od rukovo- dstva režimske takozvane ‘žive crkve’, dok je ruski patrijarh Tihon bio u zatvoru, ali kada je patrijarh Tihon saznao prave podatke Ruska crkva je odbacila odluke nepravoslavnog sabora.

U tom kontekstu i kontinuitetu u predstavci Svetom arhijerejskom Sinodu za Sabor Srpske pravoslavne crkve od 7.5.1977.godine, povo – dom predloga za održavanje Vaseljenskog Sabora, o carigradskom patrijarhu Meletiju i njegovom kongresu otac Justin Popović piše: ,,Pitanje pripremanja i održanja novog ,,Vaseljenskog Sabora“ Pra – voslavne Crkve nije ni novo ni skorašnje u našem veku istorije Crkve. To pitanje je pokrenuto još u vreme nesrećnog patrijarha Carigradskog Meletija Metastakisa, poznatog uobraženog moderni- ste, reformatora i tvorca raskola u pravoslavlju, na njego- vom takozvanom ,,Svepravoslavnom kongresu“ u Carigradu 1923. godine.`

Kao što je Car Konstantin Veliki kao središte sredozemlja i savršenu stratešku geopolitičku poziciju izgradio Konstanti – nopolj za Novi Rim, tako je i evroatlantski projekat protektorata Carigradske patrijaršije imao savršen simbolički i strateški položaj u misiji prozelitizma i kulturnog kolonijalizma, ne samo prema grčkom poluoslobođenom i protjeranom narodu, već prema vascijelom pravoslavnom svijetu. Odvojena od pravoslavnog naroda, na neprijateljskoj turskoj teritoriji, pod pokroviteljstvom atlanske alijanse, sa pravoslavnim znamenjem časti i autoritetom prvog među jednakima, carigradski patrijaršijski tron je postao idealno sredstvo sprovođenja evroameričke religiozno-političke misije `meke moći` prema pravoslavnom i dalekom Istoku.

PRAVOSLAVNA PERSPEKTIVA

Protivpravoslavno proglašenje autokefalnosti raskolničke  Ukrajinske crkve može biti prilika utvrđivanja Ruske crkve u pravoslavnom predanju, i otvaranja pravoslavne perspektive pravoslavnim crkvama, a otklona od nepravoslavnog lažnog jedinstva u evroatlantskom ekumenizmu. Sukob sa Carigrad- skom patrijaršijom i ukrajinska kriza mogu biti otvaranje pravo – slavne perspektive ruskoj državi, put pune nezavisnosti ruske državne doktrine u politici pravoslavnog duha. Takođe, ruski sukob sa evroatlantskim ekumenizmom Carigradske patrijaršije predstavlja putokaz povratka vaseljenskom viševjerskom višepolarnom ravnopravnom religioznom poretku. Naime, napuštanje jednopolarne globalističke religiozne dominacije jednocentričnog evroatlantskog ekumenizma, personifikovanom u papskom planetarnom paternalizmu i protestantskom pragmatizmu.

Ekvivalent evroatlantskom ekumenističkom proglašenju autokefa- lnosti ukrajinske raskolničke crkve jeste evroatlantsko okupiranje i proglašenje `države` Kosovo, ili priznavanje nezavisnosti republike Hrvatske 1990.godine od strane Vatikana i ujedinjene Njemačke. Tipična geopolitička i religio – znopolitička strategija evroatlantske alijanse, program latinske vojno-vjerske misije, koji se prema političkim i misionarskim mogućnostima primjenjuje vojnim ili vjerskim sredstvima. Nažalost, okupacija Kosova i Metohije nije zvaničnu politiku Srbije opredijelila Kosovskom zavjetu i pravoslavnom putu, već suprotnom smjeru, protiv pravoslavne crkve i porodice, protiv prirodnih i pravoslavnih moralnih pravila života, a na političkom planu učlanjenju u poliičke organizacije okupatora kao `strateškom opredjeljenju savremene Srbije`.

Sistem sovjetskih granica je projektovan radi razgrađivanja ruske države, crkve i naroda, koje koristi i atlantistička geopolitika; socijalističke federativne republičke jugoslovenske granice su služile komunističkom, a danas atlantističkom razgrađivanju Srpske crkve i naroda. Nadajmo se da će se srpski političari pokajati i poći putem pravoslavnog političkog i vjerskog predanja, napustiti jugoslovensku politiku kao što su ruski političari napustili sovjetsku.

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here