Dušan Buković: SLUČAJ IVANA RIBARA I RODOLJUBA ČOLAKOVIĆA ROĆKA

Podelite:

“Mi, srpski komunisti, objektivno smo izdali svoj narod. Naglašavam – objektivno, jer subjektivno smo se borili stvarno za neke druge ciljeve i ideale. Danas se sve svodi na to da smo odigrali jednu lošu ulogu. Osvešćenje je došlo kasno. Kod nekih ranije, kod nekih kasnije, a kod nekih, na žalost, ni do danas“ (Vidi: Tanasije Mladenović, „Pogledi“, Kragujevac, 20. Novembar 1989).

1. Ivan Ribar Dr Ivan Ribar (Vukmanić, Karlovac, 1881, Zagreb, 1968), po narodnosti je Hrvat, a po zanimanju bio je advokat. Između dva svetska rata, živeo je u Beogradu. Izabran je 1920. godine za narodnog poslanika, a 1921, postao je predsednik prve Ustavotvorne skupštine. U ovoj Ustavotvornoj skupštini Ribar je glasao za Obznanu, za zakon o zaštiti države i poretka u državi. Glasao je i za Vidovdanski ustav.
Imajući u vidu da je Obznanom za koju je glasao Ribar, formalno likvidirana zakulisna, teroristička, reakcionarna i rajetinska internacionalna Komunistička partija Jugoslavije, koja je uporno davala zamahe spoljnim i unutrašnjim reakcionarnim i konspirativnim silama, koje su otvoreno radile na rušenju Kraljevine Jugoslavije i na uništenju srbskog naroda.

U toku 1936. godine Ribar je napustio matičnu Demokratsku partiju i sa izvesnim mlađim disidentima iste partije pokrenuo inicijativu za formiranje nove socil-demokratske partije. U isto vreme Ribar je započeo kolaboraciju sa „jugoslovenskim“ komunistima stvarajući narodni front po ugledu na Blumovu vladu. U ovom poduhvatu nije imao uspeha, povukao se iz političkog života i odao advokatskom pozivu branići pred sudom za zaštitu države izvesne komuniste. Rat 1941. godine zatiče ga u Beogradu i to na komunističkoj strani u čijim je redovima njegov stariji sin Ivo-Lola Ribar već zauzimao visoke funkcije kao politički sekretar Centralnog komiteta Saveza komunističke partije Jugoslavije. Prvih dana revolucije Ribar sarađuje sa članovima Centralnog komiteta KPJ, koji su iz Beograda rukovodili političkim i revolucionarnim radom i pokretanjem buržoasko-demokratske revolucije u Srbiji 1941. godine, koja je bila samo nagli prelaz u Brozovu, velikohrvatsku, intermarijumsku, fabijansku i boljševičko-proleterskiu revoluciju. Polovinom 1942. godine napustio je uži krug „velikih kadrova“ i „velikih majstora“ beogradskog rajetinskog, internacionalističkog masonskog i komunistikog establišmenta. Otišao je u zapadnu Bosnu na zahtev Broza i njegovog sina da bi svojim imenom dao Brozu što širu političku platformu , kako bi maskirao Brozov velikohrvatski, intermarumski, fabijanski i boljševički pokret kao široko narodni.

Ribar je bio predsednik obadva velikohrvatska, intermarumska, fabijanska i boljševička AVNOJ-a. U Bihaću je 1942. godine bio predstavnik Hrvatske, a u Jajcu 1943. godine bio je predstavnik Srbije. Zajedno sa Brozom, Stepincem, Draganovićem, Pavelićem, Šubašićem, Bićanićem, Krnjevićem, Smodlakom, Đilasom, Čolakovićem, Popovićem, Neškovićem, Žujovićem, Magovcem, Bakarićem, Sremcem, Nazorom, Hebrangom, Lorkovićem, Kvaternikom, Augustinčićem, Vokićem, Stilinovićem, Leontićem, Velebitom, Krajačićem, Kardeljem, Krekom, Kuharom, Savićem, Nedeljkovićem, Pijadom, Markovićem, Stambpolićem, Jakšićem, Dapčevićem, Todorovićem, Vujasinovićem, Rankovićem, Pavlovićem, Milutinovićem i ostalim agentima Gestapoa, intelidžens servisa, NKVD-a, OSS, Forinj ofisa i intermariuma, doneo je sve zakonske uredbe o uvođenju u Jugoslaviji rajetinskog i robovlasničkog komunističkog sistema. Jedna od tih uredbi je i odluka da se kralju Petru zabrani dolazak u Jugoslaviju.

Po ovom političkom monopolu i velikohrvatskoj, intermariumskoj, londonskoj, moskovskoj, vašingtonskoj i Avnojevskoj uredbi kralj Petar, kao Srbin nije mogao da bude nosilac posleratnog uređenja u Jugoslaviji, koja se graničila sa vitalnim interesima zapadno-evropskih i američkih imperijalista i njihovih satelita.

Ribar je bio poznat u beogradskom rajetinskom internacionalističkom masonsko-komunističkom establišmentu, kao korupcionaški advokat u čijim redovima nije uživao naročiti ugled. Za njega je dao najbolju ocenu prof. Slobodan Jovanović , kada je jednom prilikom u toku 1940. godine rekao prof. Jovanu Đorđeviću: „Čuvajte se tog čoveka. Vi ste mladi, pošteni i naivni i ja ne bih voleo da budete u društvu sa tim političkim švercerom i aferaškim advokatom…“

Pri svem ovom bismo preneli govor Ivana Ribara, bivšeg predsednika Narodne skupštine kraljevine Jugoslavije, koji je održan na komemorativnoj sednici Narodne skupštine u Beogradu 30. jula 1921. godine povodom ubistva Milorada Draškovića. Ovaj njegov govor najbolje svedoči koliki je bio prevarant, prevrtljivac i moralna nakaza i koliko je podlegao mržnji, da kao Hrvat i komunista sa svojim radom i stavom sve ono ranije opvrgne.

Njegov govor prenosimo kako je zabeležen u stenografskim beleškama Narodne skupštine u skraćenom obliku, radi uštede prostora i radi mlađih srbskih generacija koji nisu o tome obavešteni, koji će u to sam uveren, savladati antisrbski rajetinski i internacionalni komunističko-masonski, idolatriski i okultni establišmet u Beogradu…

Evo tog govora:

„Milorada Draškovića ubio je zlikovac, sporazumno sa svojim zlikovačkim društvom, ubio ga je član terorističke organizacije, jedan bednik duševni i telesni… i zato se lako dao nagovoriti na zločinačko delo od agenta tajno organizovanog neprijatelja našeg naroda i naše države, koji su u vezi sa atentatima i naših spoljnih neprijatelja…

Pok. Draškovića ubili su oni koji ne vole našu državu i naš narod; ubili su ga oni koji hoće nasilnim putem, krvlju i građanskim ratom, postojeći pravni red u našoj državi da sruše, oni koji hoće pomoću spoljnih neprijatelja, razoriti stolećima i stolećima od najboljih sinova našeg naroda izgrađivanu našu državu poništiti, tako sa puno krvi i žrtvama stečeno naše narodno oslobođenje i ujedinjenje…

Neprijatelj naše države, objavio je preko svojih terorističkih organizacija navalu na njenu egzistenciju atentatima na prve naše ljude koji su imali nedvojbeno puno učešća kod njenog stvaranja i konsolidovanja… izvršen je atentat na Milorada Draškovića, na čoveka koji je po sudu svih objektivnih i nepristrasnih poznavalaca njegovih važio kao jedan od najistaknutijih saradnika u radu za pravilan, miran i savremen razvitak naše mlade države; bio je jedan od onih narodnih radnika, koji uvek umeju i znaju šta hoće, jedan od njih, koji nakon dubokog razmišljanja stvaraju jednu odluku, koju umeju konzekventno i vrlo energično provoditi. On je bio čovek principa i umeo se za principe zalagati i oduševljavati… svoju zemlju i narod svoj voleo je nadasve. Za državu sve je dao i žrtvovao pa i svoj život. On je još u Kraljevini Srbiji svojim sudelovanjem u vladi i Skupštini uspešno sarađivao na jačanju zemlje i na stvaranju preduvjeta za ulogu Srbije … Uz mnoge druge državnike i narodne radnike i njegova je zasluga, da je kraljevina Srbija već pre balkanskog rata postala ne samo jaka privlačna sila, već centar za prikupljanje i ujedinjenje celokupnog našeg naroda. „SALUS REI PUBLICAE SUPREMA LEX ESTO”, bilo je geslo pok. Draškovića u njegovoj odgovornoj službi. U teškim momentima, kad su bili u pitanju mir i poredak u našoj državi izašao je s gotovim predlozima u odbranu države pogotovu svih protudržavnih i protunarodnih pokreta. I njemu, Draškoviću, ima se zahvaliti što nije došlo do nereda i građanskog rata…“ (Vidi: Uređivački odbor, Stenografske beleške Narodne skupštine, Beograd, 1921).

2. Rodoljub Čolaković Roćko

Rodoljub Čolaković Roćko ( Dvorovi, kod Bijeljine, 7. juna 1900, – Beograd, 30. marta 1983), potiče iz buržoaske porodice, po zanimanju je bio publicista. Postao je član Komunističke Partije Jugoslavije 1919. godine. U toku 1920. godine osnovao je s izvesnim komunistima terorističku ornanizaciju „Crvena pravda“. Oni su 21. jula 1921. godine u Delnicama izvršili atentat na Milorada Draškovića, ministra unutrašnjih dela Kraljevine SHS (Jugoslavije), zbog toga je osuđen na 12 godina robije. Posle izdržane kazne, po nalogu CK KPJ otišao je u Sovjetski Savez, i u Moskvi završio internacionalnu „Lenjinovu školu“. U toku 1935. godine kao agent Kominterne prešao je u Beč da radi u Centralnom komitetu Komunističke Partije Jugoslavije. U Beču je pomagao Vladimiru Čopiću u uređivanju lista „Proleter“, zvaničnom organu KPJ, gde je ostao do 1937. godine, kada su jugoslovenski komunisti preneli CK KPJ iz Beča u Pariz, Čolaković je određen za urednika internacionalnih listova „Proleter“ i „Klasna borba“. U Parizu je obavljao i dužnost organizacionog sekretara CK KPJ. Od septembra do novembra 1937. godine, boravio je u Španiji, zatim se uoči Drugog svetskog rata vratio u Jugoslaviju, gde ga zatiče i Drugi sv. rat. Krajem juna 1941. godine Pokrajinski komitet KPJ za Srbiju šalje Čolakovića i Filipa Kljajića, obućarskog radnika i člana Centralnog komiteta KPJ, na rad za organizaciju i pokretanje buržoasko-demokratske revolucije u Srbiji, koja je bila samo nagli prelaz u Brozovu nacional-socijalističku, velikohrvtsku, intermarijumsku, fabijansku i boljševičko-proletersku revoluciju. U septembru 1941. godine, po Brozovoj nacional-socijalističkoj dužnosti Čolaković prelazi u istočnu Bosnu, da radi na organizaciji antisrbske komunističke propagande. Bio je većnik AVNOJ-a i ZAVNOBiH-a. Na drugom zasedanju AVNOJ-a, novembra 1943. godine, u Jajcu, izabran je za sekretara Predsedništva AVNOJ-a.

Imajući u vidu da je Čolaković u toku rata sarađivao sa britanskim komandosom, kapetanom Dikinom i sa Pavelićevim hrvatskim pukovnikom Sulejmanom Filipovićem, koji je u junu 1943. godine prišao Brozovim nacional-socijalistima sa svojom “brigadom” u najkritičnijem momentu obezglavljenih i do tada beznačajnih Brozovih nacional-socijalističkih proletera, koji su u dolini reke Sutjeske imali velike žrtve. Broz, Žujović i Ranković su na misteriozan način “probili neprijateljski“ obruč, a Milovan Đilas se sakrio u pećinu, kako svedoči Pero Popivoda, general-major Jugoslovenske Armije (Vidi: Pero Popivoda, Izdajnička delatnost klike Tita-Rankovića u periodu narodno-oslobodilačke borbe jugoslovenskih naroda, „Pod Zastavom Internacionalizma“, Organ jugoslovenskih komunista-politemigranata u Narodnoj Republici Rumuniji, Broj 11, od 15. Oktobra 1949; Pero Popivoda, Izdajnički rad klike Tita-Rankovića u periodu narodno-oslobodilačke borbe jugoslovenskih naroda, „Za Socijalističku Jugoslaviju“, Organ jugoslovensih komunista-politemigranata u SSSR-u, Broj 13, od 5. oktobra 1949).

Takođe, imajući na umu da je Rodoljub Čolaković Roćko imao bliskog rođaka u Zagrebu Ljubomira Pantića, apotekara iz Bijeljine, koji je „bio je ministar bez portfelja u hrvatskoj ustaškoj vladi. Zahvaljujući protekciji svog rođaka, istaknutog komuniste Rodoljuba Čolakovića, odležao je samo tri i po meseca u zatvoru, a posle slobodno živeo u Beogradu. Čak je dobio i državnu penziju“ (Vidi: .https://patriot.rs/cudo-u-ndh-srbin-a-ustasa/).

Da pomenemo uzgred, da su Ribar i Čolaković bili potpisnici na dokumentu proglašenja komunističke Jugoslavije u Jajcu 29. novembra 1943. godine koji glasi…

ANTIFAŠISTIČKO VEĆE
NARODNOG OSLOBOĐENJA JUGOSLAVIJE
Broj odluke 3

ODLUKA
DRUGOG ZASEDANJA ANTIFAŠISTIČKOG VEĆA NARODNOG OSLOBOĐENJA JUGOSLAVIJE
O izgradnji Jugoslavije na federativnom principu

Na psnovu prava svakog naroda na samoodređenje, uključujući pravo na otcepljenje ili na ujedinjenje sa drugim narodima, i u skladu sa istinskom voljom svih naroda Jugoslavije, osvedočenom u toku trogodišnje zajedničke narodno-oslobodilačke borbe koja je skovala nerazdruživo bratstvo naroda Jugoslavije, antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije donosi sledeću

O d l u k u:

1. Narodi Jugoslavije nikada nisu priznali i ne priznaju raskomadanje Jugoslavije sa strane fašističkih imperijalista i dokazali su u zajedničkoj oružanoj borbi svoju čvrstu volju da ostanu i dalje ujedinjeni u Jugoslaviji.

2. Da bi se ostvario princip suverenosti naroda Jugoslavije, da bi Jugoslavija pretstavljala istinsku domovinu svih svojih naroda i da nikad više ne bi postala domenom bilo koje hegemonističke klike, Jugoslavija se izgrađuje i izgradiće se na federativnom principu, koji će obezbediti punu ravnopravnost Srba, Hrvata, Slovenaca, Makedonaca i Crnogoraca, odnosno naroda Srbije, Hrvatske, Slovenačke, Makedonije, Crne Gore i Bosne i Hercegovine.

3. U skladu sa takvom federativnom izgradnjom Jugoslavije, koja se temelji na najpunijim demokratskim pravima, jeste činjenica da već sada, u vreme narodno-oslobodilačkog rata, osnovne organe narodne vlasti kod pojedinih naroda Jugoslavije pretstavljaju narodno-oslobodilački odbori i zemaljska antifašistička veća narodnog oslobođenja (Glavni narodno-oslobodilački odbor Srbije, Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja Hrvatske, Slovenski narodno-oslobodilački odbor, Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja Bosne i Hercegovine, Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja Crne Gore i Boke, Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja Sandžaka, inicijativni organi za Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja Makedonije), i da je Antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije vrhovno zakonodavno i izvršno pretstavničko telo naroda Jugoslavije i vrhovni pretstavnik suvereniteta naroda i države Jugoslavije kao celine.

4. Nacionalnim manjinama u Jugoslaviji obezbediće se sva nacionalna prava.

5. Ova odluka stupa odmah na snagu.

Dne 29 novembra 1943,
U Jajcu

Za Antifašističko veće Narodnog oslobođenja Jugoslavije

Sekretar Pretsednik
R. Čolaković, s.r. Dr. I. Ribar, s.r.

(Vidi: Arhiv Jugoslavije, Beograd, http://www.arhiv. sv.gov.yu/a10000.htm).

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here