Ognjen Vojvodić: RTS jugoslovenska jezička politika protiv ćiriličnog pisma (video

Podelite:

Osmog maja, ove godine, emitovana je programska emisija RTS- a Kulturni centar, snimljena povodom saopštenja Odbora za standardizaciju srpskog jezika o potiskivanju ćiriličnog pisma u Srbiji, ili, kako je u uvodniku RTS-a najavljena pitanjem «Poštujemo li jezičku normu i zašto Odbor za standardizaciju srpskog jezika zastupa stav da je ćiriličko pismo nedovoljno vidljivo u javnom prostoru?». Pravi povod i uzrok snimanja emisije je predlog Ministarstva kulture za dovršavanje zakona o upotrebi ćiriličnog pisma u Srbiji, koji sve srpske vlade 30 godina posle raspada Jugoslavije opstruišu ili odbacuju.

Uvodnom upitnom rečenicom emisije izložen je stav RTS-a o Odboru za standardizaciju srpskog jezika, kao jednoj od strana koja „zastupa stav“ u sporu o ćiriličnom pismu i jezičkoj normi, o kojem se diskutuje. RTS prema Odboru za standardizaciju srpskog jezika nema odnos kao prema državnoj nadležnoj ustanovi za standardizaciju srpskog jezika, koja pravi program i osmišljava jezičku politiku u saradnji sa državom, a potom jezičku politiku sprovodi država u saradnji sa Odborom za standardizaciju srpskog jezika, kakav je standard u svim civilizovanim državama svijeta. U emisiji su gostovali predsjednik Odbora za standardizaciju srpskog jezika dr Sreto Tanasić, član Odbora dr Vladan Jovanović i akademik Matija Bećković. Predstavnici Odbora su zajedno ispitivani, a sa akademikom Bećkovićem je vođen poseban razgovor.

Emisija je urađena standardnim konceptom RTS-a na temu srpskog jezika i pisma, suprotstavljanjem jugoslovenskog jezičkog programa pravoslavnom književnom i ćiriličnom predanju, strateškim suprotstavljanjem `srednjovjekovnom mračnjaštvu` pravoslavne pismenosti i književnosti. Razgovori sa gostima su režirani sistemom unakrsnog ispitivanja, kao optuženika haškog tribunala, od strane TV tužioca i “izdavača“ kao svjedoka optužnice i zastupnika hrvatskog i jugoslovenskog jezičkog pravopisnog prostora u Srbiji. Mladi voditelj je dvojicu doktora nauka postavio u nedoličan prostor i propitivao kao učenike koji stoje pred đačkom tablom. Umjesto da omoguće da narod od pametnih ljudi čuje pouke o jeziku i pismenosti, gostima su postavljana trik i provokativna pitanja da bi predlog za dovršavanje zakona o ćiriličnom pismu prikazali kao nepotreban. Voditelj je isleđivanje počeo retoričkim pitanjem šta je jezik prema liberalističkoj definiciji, u okviru koje srpski jezikoslovci treba da se izjasne. Potom su gosti podvrgnuti ideološkom ispitivanju, zašto zahtijevaju dovršavanje zakona o ćiriličnom pismu i tvrde da je ćirilica u Srbiji potisnuta. Zatim su, kao u posleratnim partijskim suđenjima, “pušteni“ na pravoslavne Srbe srditi svjedoci jugoslovenskih, marksističkih i montenegrinskih stavova – izjave izdavača knjiga na latiničnom pismu u Srbiji, koji, kako su kazali, “prema potrebi i senzibilitetu štampaju knjige i ćiriličnim pismom“ (jedan izdavač je progovorio u odbranu zakona o zaštiti ćiriličnog pisma).

 

Kao prikaz stava Odbora za standardizaciju srpskog jezika o pravu ćiriličnog pisma u Srbiji, koje predsjednik Odbora nije mogao jasno izreći u isledničkom ispitivanju «istražnog» postupka RTS-a, navešćemo izjavu gospodina doktora Sreta Tanasića za Sputnjik o istom pitanju: „Nacrt zakona o službenoj upotrebi jezika koji predviđa da ćirilično pismo ima apsolutnu prednost nad latiničnim još nije ušao u proceduru, i ako je resorno Ministarstvo kulture dostavilo usaglašen predlog još prošle godine. Predlog izmena i dopuna postojećeg Zakona o jeziku i pismu izradili su predstavnici Ministarstva kulture i Odbora za standardizaciju srpskog jezika, ali dosad ništa konkretno nije urađeno. Smatram da je to nedopustivo dugo vreme. Prošlo je toliko vremena otkad ga je Ministarstvo prosledilo Skupštini, i ja sada mogu da sumnjam da tu postoji određeni problem“.

Posle saslušanja i unakrsnog ispitivanja srpskih lingvista, servirani su sadržaji tematskog diskontinuiteta, muzički i pozorišni program suprotnog kulturnog konteksta i karaktera, namjernog narušavanja narativa o progonu ćiriličnog pisma i nametanja narativa “latinske“ atlantističke kulturne scene. Zapravo, usledila je RTS programska praksa propagande pozorišnom i muzičkom manipulacijom masama,  jugoslovenskom medijskom američkom muzičkom matricom afirmacije evroameričkih muzičkih standarda, a otklona od slovenskog pravoslavnog muzičkog modela i jezika slovenskih, prvenstveno pravoslavnih, naroda.

 

Zatim je usledilo medijsko mučenje akademika Matije Bećkovića, kojega je ideološki ispitivala, provocirala i pokušavala da `nadmudri`, glavna urednica i voditeljka emisije Kulturni centar. Voditeljka je akademiku postavljala primitivna provokativna i pogrešna pitanja, u namjeri da Matiju Bećkovića prikaže moralno i politički neprincipijelnim, a zakon za očuvanje ćiriličnog pisma kao državno-pravno nasilje nad `narodom`. Neurotičnim narativom o nametanju ćiriličnog pisma narodu i lingvističkom liberalizmu, novinarka RTS-a je nastupila medijskim manirom montenegrina o okupatorskoj pravoslavnoj pismenosti i književnosti na latinskom Mediteranu. Razgovor o ćirilici je započela zlonamjernim pitanjem, koje je sa saradnicima satima strateški smišljala, kojim je trebalo da “matira“ Matiju, a odgovorne koji odlučuju o dovršavanju zakona o ćiriličnom pismu dovede u logičku, moralnu, doktrinarnu i duhovnu dilemu: – Da li bi takav zakon značio „da pišemo ćirilicu zato što volimo, ili zato što moramo“, grozničavo je pitala akademika vidno nervno napregnuta voditeljka. Potom je novinarskom taktikom zamjene teza i konteksta pokušavala da zloupotrebi tvrdnje akademika Bećkovića o prisutnosti ćirilice na globalnom planu, da je prikaže u kontekstu kao potvrdu da ćirilično pismo u Srbiji nije ugroženo, a da je dovršavanje zakona o zaštiti ćiriličnog pisma nepotrebno.

Akademik Bećković je odgovorio da „ne zna da postoji takav problem i dilema u drugim narodima koji pišu ćiriličnim pismom, i da mnogi Srbi misle da ćirilično pismo zavisi od nas, a ne mi od ćirilice“. Akademik Bećković je u nekoliko rečenica pojasnio smisao i značaj ćiriličnog pisma, podsjetio koji narodi pišu ćirilicom, da srpski pjesnici i lingvisti nemaju nedoumica u pogledu ćiriličnog pisma, već da je to problem političke prirode. Uznemirena i zatečena voditeljka neočekivanim odgovorima i podacima koje prvi put čuje, a koje će morati da emituje, kašljući i gubeći dah od stresa jer je razgovor krenuo neželjenim tokom, a slušaju ga milioni Srba i odgovorni za zakon o očuvanju ćirilice, panično je prekinula priču o ćiriličnom pismu i prešla na dnevne političke teme.

 

Eto, i na kraju druge decenija 21. stoljeća i trideset godina posle ratnog rušenja Jugoslavije, Srbi su na državnoj televiziji Srbije čuli od urednice programske emisije o centralnim pitanjima kulture da zakon o srpskom pismu i jeziku u Srbiji treba da bude izborno pitanje i predmet subjektivnog osjećanja: ako neko voli da piše ćiriličnim ili latiničnim pismom, srpskim ili hrvatskim, pravoslavnim ili latinskim. Takvu antidržavnu kolonijalnu kulturnu politiku protiv pravoslavne pismenosti je sprovodila jugoslovenska i austroslavistička unijatska misija, sada se sprovodi u Hrvatskoj i Crnoj Gori, ali su mnogi Srbi vjerovali da je raspadom i druge Jugoslavije sa takvom protivpravoslavnom politikom završeno barem u Srbiji. Međutim, vidjeli smo i čuli da jugoslovenski kadrovi RTS-a trpe zakon o upotrebi ćiriličnog pisma na državnoj televiziji Srbije „zato što moraju“, a više vole latinično pismo koje im niko iz Hrvatske ne nameće.

JUGOSLOVENSKI JEZIČKI HERMAFRODIT                                                    (državna doktrina dvoazbučnosti i dvopolnosti)

 

Samo Srbi i Srbija na svijetu imaju zakonsko pravo izbora pisma i naziva vlastitog jezika, a od pretprošle godine i izbora polne pripadnosti. Zapravo, zakonski omogućeno  završno vavilonsko jugoslovensko jezičko miješanje na prostoru Srbije, do dovršavanja samokolonizacije srpske pravoslavne pismenosti. Ali, i više od vavilonske doktrine, Srbija sprovodi državnu doktrinu dvoazbučnosti kao „dvopolni“ program pismenosti za formiranje kulture „hermafrodita“, što proizvodi pogubnije posledice po srpski narod od promjene pola pojedinaca, jer reprodukuje besplodnost i negativan priraštaj na polju kulturnog stvaralaštva, što ima za posledicu duhovnu i demografsku dezorjentaciju naroda. Srbi koji se protivprirodno opredijele za drugi pol, protiv svoga bogomdanog prirodnog, ostaju u svom izboru kao takvi samoodvojeni od pravoslavnog i prirodnog puta pravoslavnih predaka, kao pravoslavni koji pređu u latinsku pismenost i religiju, dok državna doktrina dvoazbučnosti formira društvo duhovne i kulturne fizionomije hermafrodita.

Kako je kampanja protiv ćiriličnog pisma i zahtjeva za dovršavanje zakona o zaštiti ćiriličnog pisma u Srbiji organizovana, i koliko su njeni aktivisti agresivni, svjedoči akademik slavista gospodin Predrag Piper u svom tekstu u listu Politika povodom istog predloga: „Stavljanje na javnu raspravu izmena i dopuna Zakona o jeziku i pismima nailazi i na podršku i na osporavanja, koja su ponekad oštra. Juče mi se javila novinarka jednog tabloida sa željom da prokomentarišem predlog izmena i dopuna Zakona, koje ona vidi kao nametanje ćirilice i zbog kojeg se pita da li Ministarstvo za kulturu zaista nema preča posla od bavljenja ćirilicom. Ali, ovo je prvi put da je jedno Ministarstvo kulture Srbije smoglo snage, pa i smelosti, da temeljno pripremi i predloži zakon koji bi mogao obezbediti ćirilici zakonski status koji joj u srpskoj kulturi pripada, mada ceo taj postupak neki sada potcenjivački nazivaju kampanjom.Zakon bi po mom mišljenju bio bolji da je nazvan Zakon o jeziku i pismu, a ne Zakon o jeziku i pismima, jer oblik jednine u nekim slučajevima ne isključuje značenje množine.“

Dakle, i `skraćena` savremena srpska ćirilica, redukovana revolucionarnom i rimokatoličkom reformom srpskog jezika i pravopisa, prilagođena latiničnom hrvatskom pravopisu u pravopisnom programu jugoslovenskih evrointegracija 19. vijeka, predstavlja problem povremenom pojavom u državi Srbiji u procesu evratlantskih sveintegracija. Hrvatski lingvistički lobi legitimno vlada Srbijom i 30 godina posle ratnog raspada i druge Jugoslavije.

 

„Ideološko-teoretska osnova za takav stav (u Srbiji) nalazi se u Lenjinovim spisima o nacionalnom (i jezičkom) pitanju (i u unijatskom nasleđu misije latinske lingvistike). Slično su o njoj razmišljali i pripadnici različitih struja hrvatskog nacionalnog pokreta. Ćirilica je predstavljala dva lica jednog istog srpskog nacionalizma: unitarističko-birokratskog kao preobražaja «državno-velikosrpskog» u novim okolnostima te «nacionalističko-kontrarevolucionarnog» «sitnoburžoaskog», koji nije bio do kraja pobeđen. Upotreba ćiriličnog pisma je „shvatana kao simbolički izraz srpskog hegemonizma.“

Povjesni pregled jugoslovenskog jezičkog programskog progona ćiriličnog pisma i preimenovanja srpskog jezika studiozno je analizirao i opisao istoričar dr Siniša Stefanović u svom radu „O javnoj upotrebi jezika i pisma“, iz kojeg smo naveli prthodni citat. U studiji su prikazani programi kulturne kolonijalne politike austrougarske monarhije, Kraljevine i socijalističke Jugoslavije, kao i aktuelne jezičke politike Republike Srbije kao nastavka austrougarske i jugoslovenske jezičke i kadrovske politike.

„Položaj srpske ćirilice i danas je određen, u prvom redu, ideološkim pristupom. On je evoluirao kombinovanjem različitih ideoloških elemenata – prosvetiteljstva, jugoslovenstva, marksizma-lenjinizma – sprovođenih u kulturnim politikama nedemokratskih režima i razvija se u današnjim, veoma specifičnim, međunarodnim okolnostima. Zajednička osobina svih tih elemenata je težnja za potiskivanjem tradicionalnog kao primitivnog i nacionalnog kao opasnog; metod je, kako vidimo u slučaju ćirilice, i danas više-manje isti. Korišćenje izraza „javna upotreba“ pisma kao termina i posledice na položaj ćirilice u Srbiji pokazatelj su koliko i instrument tog kontinuiteta.“

SINHRONIZOVANA SRPSKO-HRVATSKA STRATEGIJA ANTIĆIRILIČNE KAMPANJE

 

Strateški iste programe jugoslovenske jezičke politike potiskivanja i progona ćiriličnog pisma sprovode danas sve bivše jugoslovenske republike u kojima je službeni jezik bio „srpskohrvatski“ ili „hrvatskosrpski“. U emisijama RTS-a (kao Kulturni centr) o progonu srpskog ćiriličnog pisma u Hrvatskoj i Federaciji Bosni i Hercegovini se neutralno ili nikako ne govori, a propagira se relativizam i ravnodušnost u izboru pisma, ili se dovodi u pitanje predlog o dovršavanju zakona o upotrebi ćiriličnog pisma u Srbiji. Karakterističnu podudarnost jezičke politike u Hrvatskoj i Srbiji prema srpskom ćiriličnom pismu mogli smo upravo da gledamo u emisiji RTS-a Kulturni centar i da čitamo i slušamo u izjavama hrvatskih zvaničnika protiv korišćenja ćiriličnog pisma u Vukovaru, i gradovima Hrvatske iz kojih Srbi nisu protjerani, povodom odluke Ustavnog suda Hrvatske od ovog mjeseca kojom su vukovarski Srbi ostvarili veća prava na upotrebu jezika i pisma.

 

Ustavni sud Hrvatske je ukinuo djelove Statuta grada Vukovara, jer nisu bili u skladu sa ustavnim pravom na korišćenje ćirilice u gradovima gdje Srbi žive, i materijali za rad na srpskom jeziku i ćirilici će morati da se Srbima obezbjeđuju i na usmeni, a ne samo pisani zahtjev. Ćirilica bi od oktobra morala da se vrati na table institucija u Vukovaru. Ustavni sud Hrvatske bio je jasan u odluci da srpska manjina u Vukovaru ima pravo da koristi svoj jezik i pismo – da se ćirilica mora vratiti u taj grad. Prije šest godina kada su «dvojezične» table postavljene na gradske institucije Vukovara, odmah su i polomljene tokom demonstracija hrvatskih domoljuba. Gradske institucije trebalo bi da postave natpise na srpskom pismu, gradski odbornici da dobijaju ćiriličke materijale za rad, a djeca da uče na srpskom jeziku u školama. Međutim, gradonačelnik Vukovara Ivan Penava stavlja sebe iznad suda i tvrdi da je za takvu odluku prerano. Hrvatska predsednica Kolinda Grabar Kitarović se takođe protivi odluci Ustavnog suda o vraćanju ćirilice u Vukovar, a nakon razgovora sa gradonačelnikom Ivanom Penavom je izjavila da njegov stav u odnosu na sudsku odluku nije nepoštovanje, već poziv koji ona podržava.

 

Predlog postpupnog potiskivanja ćirilice putem «izbora, ako neko voli da nauči ćirilicu», koji smo čuli od urednice emisije RTS-a Kulturni centar, predložio je i trenutno najmoćniji političar u Hrvatskoj, šef HDZ-a i budući zamjenik premijera, Tomislav Karamarko, koji se navodno složio sa predlogom rektora Zagrebačkog univerziteta da hrvatski učenici ponovo počnu da uče ćirilicu, ali «uz ogradu» da se ćirilica ne uči kao obavezni, već da bude fakultativni predmet za đake koji žele da nauče ćirilicu. Takođe, isti stav prema zakonskim odredbama o korišćenju ćiriličnog pisma čuli smo od hrvatskih zvaničnika i urednice emisije Kulturni centar, da su preuranjene ili nepotrebne.

„Vukovarski SDSS pozdravio je odluku Ustavnog suda, ali smatraju da sam apel da moraju da se povećaju prava srpske manjine u Vukovaru ne znači da će se to dogoditi. Kažu, Penava će sigurno pokušati sve da se to zaustavi, a onda će biti opstruisana odluka Ustavnog suda. Predsjednik Ustavnog suda Miroslav Šeparović izjavio je da je ovaj sud zabrinut što gradsko vijeće Vukovara nije donijelo procjenu o pravima srpske manjine i naredio im da to u oktobru učine. On je poručio da Zakon o upotrebi jezika i pisma nacionalnih manjina mora da se poštuje. Naveo je da dva prava ne mogu da se isključe – pravo na upotrebu jezika i pisma u javnoj komunikaciji i pravo građana na dobijanje isprava na svom jeziku.“ Ali, Penava ima programsku podršku iz Srbije u glasnogovornicima RTS-a, zagovornicima «dvoazbučnosti» i slobodnog izbora pisma i religije kao rešenja pitanja identitetskih i nacionalnih prava Srba u Hrvatskoj i Crnoj Gori, Srbiji i svijetu.

http://www.ognjenvojvodic

Podelite:

17 Komentari

  1. 1. Odličan tekst Vojvodića. Ali, u njemu nema ključnog odgovora zašto nije moguće danas vratiti punu suverenost srpskom pismu u srpskom jeziku, kakvu (suveerenost) ima, na primer, hrvatska abeceda u “hrvatskom jezijku”, engelska abeceda u engleskom, francuska abeceda u francuskom jeziku, truska azbuka u ruskom jeziku, bogarska azbuka u bugarskom jezijku, makedonska azbuka u makedonskom jeziku i svuda tako redom po celoj Evropi i celom svetu?

  2. 2. Nema ćirilice dok se ne prizna činjenična istian da je srpska azbuka (ćirilica) srpsko pismo, a da je hrvatska gajica (latiniac) pismo kojee se nametalo posebno uspešno od komunista od 1954. godine do danaas.
    Najneodređenihji su u tome srpski lingvisti. Oni su napravili Pravopis srpskoga jezika s rešenjem pitanja pisma kao u srpskohrvatskom jeziku. I tu je provlem 99 iodsto. Srpski lingvisti su od naroda plaćeni ne da srpski jezik i pravopis i dalje normiraju kao što su normirali srpskohrvatski jezik. Oni su danas plaćeni da sačine normu srpskog jezika sa srpskim pismom, a ne sa dva pisma (srpskim i hrvatskim).
    Dakle, lingvisti se upuštaju u sačinjavanje zakona za koji unapred znamo zašto se neće ni usvojiti, a ako se usvoji, sigurno se neće primenjiavti. Primarna profesionalna plaćena obavezaa lingvista je, zaa početak, da sačine novi pravopis srpskoga jezika sa /samo( srpskim pismom, kako to rade u engleskom, francuskom, nemačkom i bilo kom drugom prestižnom jeziku i narodu u scvetu.

  3. 3. Dakle, lingvisti se s pravom žale da u Srbiji nema srpskog pisma u javnosti ni 10 odsto, a ne objašnjavaju zašto ga nema. A nema ga niti će ga biti sve dok oni zadržavaju svoje unikatno u Evropi i svetu reešenje pitanja srpsskog ejzika na dva pisma. Gde su to srpski lingvisti videli u evropskoj i svetskoj praksi? U kom to jeziku lingvisti svojim reešenjenm izaziovaju “šizofreniju” u narodu dvoazbvučjem?

  4. 4. Lingvistima u Odboru za standardizaciju srpskog jezika i svim ključnim drugim jezičkim plaćenim institucijama za jezik Srba Udruženje “Ćirilica” (ono prvo iz 2001. godine) podnelo je mnogo puta predloge u vezi s ćirilicom i načinima njenog izgona iz jezikas Srba, kao i jedinom mogućem načinu ponovnog vraćanja srpskog pisma među Srbe, što je hiljadugodišnja srpska kulturna i nacionalna činjenica. Kao obrazloženje svega ćiriličkog, kulturnog i nacionalnog pitanja podastrli smo im u 20-knjiga objavljenih do sada u kojima smo sve detaljno opisaali, objasnili i jedino moguće rešenje jasno predočili. Lingvisti su do sada prihvatili jedino da, poput nas u “Ćiriluici” počnu i oni da opisuju stanje ćiriluice među Srbima.

  5. 5. Ali nisu dalje od toga otišli ni korak niti su hteli ozbiljno da razmotre zašto oni profesionalno ne donesu rešenje u stručnim dokzumentima (pravopisu i normi) za koje su oni i plaćeni, i zaduženi i na osnovu kojih oni i postoje. Zašto, dakle, u rešenju pitanjaa u normi i pravopisu jezika Serba ne urade isto ono što su i kako su uradili svi drugi lingvisti u njihovim jezicima i naarodima, kako su to uradili danas i prve naše komšije Hrvati?

  6. 6. Ako neko od političara i danas pritiska srpske lingviste u institucijama da ne rade stručno svoj posao, kao u vrem komunističke Jugoslavije, valjda treba ad to kažu, pa da znamo onda ko ih davi. A ako ih ne davi, kao u vreme Novosadskog dogovora o srpskohrvatskom jeziku, onda sva krivica za nestajanje ćirilice među Srbima mora samo na njih da padbne. Dakle, neka se izjasne: da li im neko i danas stoji za vratom i davi ih da spasu srpsko pismo u jeziku Srba kao što to danas uspevaju svi drugi lingvisti u Evropui i svetu da imaju sto posto svoga pisma u svom jeziku.

  7. 7. Molim da mi se oprosti na slovnim mahinalnim previdima, jer ne stižem da ponovo čitam svoje reagovanje i da (iz)lovim slovne promašaje s tastature. (Ne smatraam da će slovni previdi onemogućiti razumevanje teksta.)

  8. Prvo, javljam se samo zato da bih dao podršku stavovima Dragoljuba Zbiljića, iza kojih uvek stojim. Inače ne bih pisao o ćirilici na sajtu koji se zove VIDOVDAN , a na čijoj naslovnoj strani je naznačeno da je latinički i ćirilički, tim redosledom.
    Glavno što podržavam u stavovima Zbiljića je rešenje pitanja pisma u Srba pravopisnim normiranjem srpskog jezika na ćirilici.

  9. Drugo, Zbiljić ima dilemu da li vlast „davi“ lingviste pa oni ne smeju da pitanje pisma reše na navedeni način. Ja nemam takvu dilemu, nego sam duboko ubeđen da su lingvisti iskreno opredeljeni za pobedu latinice, ali ne odmah, nego vremenom. Baš po komunističkom receptu iz 1954. g. kada su srpski jezik preimenovali u srpskohrvatski i u njega uveli latinicu kao ravnopravno pismo sa ćirilicom.

  10. Treće, bezbroj je dokaza za gornju tvrdnju, a glavni je njihovo mirenje sa manje od 10% ćirilice u javnom životu.

  11. Ostali dokazi:
    1. Predsednik Matice srpske akademik Čedomir Popov je na jednom sastanku vodio beleške i ćirilicom i latinicom.
    Inicirao sam jedan sastanak u Matici sa borcima za ćirilicu, a povodom su bile batine koje su dobila dvojica odbornika u opštini Prijepolje zato što su insistirali na ćiriličkim skupštinskim materijalima, pa nisu hteli da napuste salu. Popov mi se ovako obratio : ?I Vi se usuđujete da kažete da je manje Srbin onaj koji srpski jezik piše samo ćirilicom? Potom okrenu beleške prema meni i zbilja je pisao malo ćirilicom, malo latinicom.

  12. 2. Ne verujem da postoji makar još jedan čovek koji u istom tekstu koristi oba pisma. Akademik je bio neiskren jer je hteo pokazati kako je latinica ušla u srpski jezik spontano i da je benigna prema ćirilici.
    Dalje je akademik rekao da nije siguran da bi ćirilica pobedila latinicu na nekakvom referendumskom izjašnjavanju naroda. Tu je u pravu, jer lingvisti već sedam decenija obmanjuju i lažu srpski narod da on ima i svoju latinicu.

  13. 3. Reče akademik kako se upravo vratio iz Banje Luke, gde je osnovano odeljenje Matice srpske. Troškovi će mu biti priznati kasnije jer Matica kubiri sa finansijama. Pa je dodao kako Matica, kao i uvek, radi ono za šta je plaćena. To je prava istina. Tako je ona u socijalizmu pretvorena u Maticu srpskohrvatsku, a takva su danas , po dvoazbučju, i njena odeljenja u Banjoj Luci, Crnoj Gori i Dubrovniku.

  14. 4. Povodom 100 godina od prve zabrane ćirilice u srpski zemljama nisu se oglasile SANU , Matica srpska niti bilo ko od onih koji odlučuju o sudbini ćirilice. Ma nije se oglasio niko ni iz redova rodoljubive srpske inteligencije . Svima je stalo do ćirilice koliko i do lanjskog snega. Zato su o toj zabrani ćirilice morali napisati knjigu onikoji nisu ni akademici , ni senatori , ni šefovi katedri za srpski jezik – Dragoljub Zbiljić i Nemanja Vidić.

    Pozovimo se ovde na Stevana Sremca, koji je 1904.g. ovako zborio o Ilarionu Ruvarcu, piscu srpske ?realne? istorije :

  15. 5. Pozovimo se ovde na Stevana Sremca, koji je 1904.g. ovako zborio o Ilarionu Ruvarcu, piscu srpske ?realne? istorije:
    „Zašto on ne ruši mađarske i hrvatske tradicije i narodne svetinje ? U njihovim istorijama ima mnogo više izvrtanja nego u našoj. Ali on hoće da nas zajeda ,pakosni kaluđerčina!
    Kada bi se našao kakav dokument da je car Dušan bio Ciganin,ja bih ga pocepao u paramparčad i spalio da mu se ne zna i traga ni glasa, a Ruvarac bi ga s najvećom nasladom štampao „u Glasu Akademije !“
    Ista je ta Akademija ( SANU) i danas. Ona je najopasniji neprijatelj ćirilice jer joj neobavešteni narod veruje. A u njoj je u stvari glava latiničke zmije.

  16. 6. Setimo se samo kako su srpski lingvisti klikatali od sreće čak i i 1992.g. kada je
    Jugoslavija bila rasturena u krvi, govoreći kako njima niko nije nametnuo srpskohrvatsko ime jezika, nego da je ono izraz njihovog ?naučnog uverenja?. Ma i tada su imali svoje Društvo srpskohrvatskog jezika ! Sramota jedna grdna srpskog naroda , od čije crkavice su dobili salo.

  17. 7. Saznali smo od Zbiljića da je prof. dr Dragoljub Petrović nešto pokušavao, ali je ignorisan od ogromne većine. Isto je bilo i sa prof. dr Milošem Kovačevićem. Ta sura rimokatoličko-latinička stena je garancija Vučiću da se može poigravati sa ćirilicom kako hoće i koliko hoće. Ona (stena) je naučno pokriće za zatiranje ćirilice.

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here