Karganović: Neobjašnjivi nestanak korpusa delikti u Srebrenici

Podelite:

Imamo li načina da procenimo opseg smrtnosti u srebreničkoj enklavi u periodu pre jula 1995? Gde se nalaze posmrtni ostaci tih osoba

Ovogodišnje (2019) obeležavanje godišnjice Srebrenice odvija se u znaku nesvakidašnjih pretnji i ucena. Dok član predsedništva Bosne i Hercegovine Željko Komšić sikće da „vlast u Srbiji slavi ‘genocid’ u Srebrenici“ i „priželjkuje njegovo ponavljanje“ – tipična hiperbola balkanskih političara vaspitanih u „kulturi lupetanja“ – dotle infamozni provokator Nenad Čanak zahteva da Srbija zvanično usvoji 11. juli kao dan sećanja na ono što Čanak zove „genocid u Srebrenici.“ Istovremeno, visoki zvaničnik EU za proširenje, Johanes Han, pripretio je Srbiji da za nju neće biti mesta u EU ukoliko ne prizna „srebrenički genocid“.

Dok se etar puni pretnjama i ucenama, u Memorijalnom centru u Potočarima ove godine sahranjeno je ciglo 33 žrtve „genocida,“ daleko ispod prosečnih cifara u proteklim godinama, koje su ponekad dostizale i do nekoliko stotina.

Razlog za kvantitativno sve skromnija obeležavanja nije teško dokučiti, i on je isključivo političke prirode, sa jednom izraženom matematičkom komponentom. Zvanična cifra žrtava genocida je 8,000, na području gde se u julu 1995. nalazilo najviše oko 40,000 potencijalnih žrtava. Mada je na Zidu sećanja u Potočarima uklesan broj „8,372,“ čemu znakovito slede tri tačke i izričita opomena gledaocima da broj žrtava „nije konačan,“ matematika kao egzaktna nauka ipak postavlja granice dokle bi se u razvlačenju cifara moglo ići, a da se ne stigne do očiglednog apsurda.

Politički imperativ je da se spektakl u Potočarima održava svake godine, i da to traje što duže. Međutim, cifra od oko 6,500 do sada ukopanih opasno se približava osveštanom broju od oko 8,000 žrtava, bez obzira na tri tačke na Zidu sećanja koje sugerišu da bi se količina žrtava teoretski mogla uvećavati u nedogled.

Zato je prihvaćeno solomonsko rešenje, da se od sada godišnji bilans ukopavanih žrtava svede na minimum kako bi se godišnje ceremonije sa političkim efektima koji se iz toga crpu, mogle odvijati, makar i u skromnijem količinskom obimu, što duže.

Proučavajući i dokumentujući Srebrenicu, što u prvom redu sasvim prirodno podrazumeva događaje koji su se odigrali u julu 1995, identifikovali smo dva statistički značajna uzroka ljudskih gubitaka na bošnjačkoj strani. Prvi je masovno pogubljenje ratnih zarobljenika; drugi je masovna pogibija, kao posledica legitimnih borbenih dejstava, u koloni koja je vršila oružani proboj iz enklave Srebrenica ka Tuzli.

Pri tom smo istakli i u brojnim knjigama i tekstovima dokumentovali da je po forenzičkim podacima dokazivo streljano oko 1,000 (što ne isključuje mogućnost da je bilo i neznatno više), a da je u borbama koje je vodila kolona poginulo nekoliko hiljada, približno najmanje oko 3,000 do 4,000.

Međutim, postoji još jedna važna kategorija gubitaka u enklavi, a to je od 1992. do 1995. među izbeglim stanovništvom i u redovima jedinica ABiH koje su se tamo nalazile. Ova kategorija je po svoj prilici takođe statistički značajna, ali ne pripada ni jednoj od dve napred pomenute. To se odnosi na osobe u enklavi koje su na razne načine, tokom tri godine pre jula 1995, umrle ili izgubile život. U populaciji koja se u pojedinim delovima tog perioda penjala i do 60,000 (proleće 1993. kada je na hiljade izbeglica pod okriljem UN napustilo enklavu, dok Alija Izetbegović nije naredio da se proces iseljavanja obustavi da bi se Srebrenica mogla i dalje politički koristiti kao krizno žarište), usled nepovoljnih uslova života i čestih borbenih dejstava, prirodno je pretpostaviti da je znatan broj i pre jula 1995. morao stradati od raznih prirodnih ili nasilnih uzroka. Postavljaju se logična pitanja: imamo li načina da procenimo opseg smrtnosti u srebreničkoj enklavi u periodu pre jula 1995? Zatim, koliko god da su iznosili, gde se nalaze posmrtni ostaci tih osoba i da li se u forenzičke svrhe vode odvojeno od stradalih u julu 1995?

Pošto zvaničnih statistika za period od maja 1992. kada su bošnjačke snage zauzele Srebrenicu do jula 1995. kada su je srpske snage osvojile – nema, a mesta gde su te osobe mogle biti ukopane nisu poznata niti kao takva obeležena, najrelevantniji izvori podataka kojima raspolažemo nalaze se u dvema knjigama koje je objavila bošnjačka strana. Prva je objavljena pod imenom Nasera Orića, „Srebrenica svjedoči i optužuje“ (1994.) a autor druge, „Naser, od Gazimestana do Haga i nazad“ (2013), je Avdo Huseinović. Podaci iz ovih knjiga o smrtnosti, koje ćemo ukratko prikazati, sa pravnog stanovišta krajnje su relevantni i mogu imati snagu dokaza zato što predstavljaju svedočenje protiv interesa. Naser Orić, ili autor koji se iza njegovog imena krije, 1994. nije bio obavešten o tome šta je bilo isplanirano za sledeću godinu i da će svi dotadašnji ljudski posmrtni ostaci biti mobilisani za potvrdu narativa o genocidu. Propagandni narativ do tada naglašavao je mučeništvo srebreničke enklave, čije su stanovnike Srbi ubijali gde god su stigli. Pošto se do jula 1995. enklava nije nalazila pod srpskom kontrolom, prevremeno pozivanje na genocid u tom periodu delovalo bi nerealno.

Na stranama 211 – 244 Orićeve knjige nalazi se spisak „poginulih građana u toku rata prema evidenciji komisije za praćenje ratnih stradanja.“ Za pitanje koje mi postavljamo bitna je činjenica da se na spisku nalaze imena i prezimena 1,333 lica, uglavnom muškaraca ali i žena, sa datumom i mestom rođenja i datumom i mestom pogibije. S obzirom na to da su se na području Srebrenice neprekidno odvijala ratna dejstva, navedena cifra poginulih je realna. Nebitno je što se poginuli prikazuju kao „građani“ a ne, kao što je verovatnije, pripadnici vojne formacije u enklavi. Jezgro istine u knjizi Nasera Orića je to da je broj, koji on navodi, pozamašan a to sugeriše da bi se negde na teritoriji tadašnje srebreničke enklave morala nalaziti i njihova grobna mesta. Gde su ta mesta? Šta je bilo sa njihovim posmrtnim ostacima? Da li su ekhumirani i pokopani u Memorijalnom centru kao žrtve „genocida“ u julu 1995? Ovo je legitimno pitanje na koje srpska strana i međunarodna javnost imaju puno pravo da zahtevaju zadovoljavajući odgovor.

Drugi izvor podataka je Huseinovićeva knjiga, objavljena 2013. Ne moramo se upuštati preterano u motiv koji knjigu inspiriše, a to je na prvom mestu izgradnja Orićevog kulta. Dovoljno je da u svom nastojanju da Orića prikaže kao legendarnu ličnost autor (ili priređivač, pošto se u tekstu ekstenzivno navode Orićeve beleške) očigledno nije vodio računa o implikacijama podataka koje iznosi po širu sliku o srebreničkim događajima, niti o mogućnosti da bi se time mogla otvoriti i neka nezgodna pitanja.

Da vidimo šta Huseinović iznosi o ljudskim gubicima u enklavi otprilike između maja 1992. i jula 1995, dakle pre zvanično proglašenog „genocida.“

Strana 59: 17. april do 8. maja 1992, 30 ubijenih muslimana

Strana 59: u selu Hranča, 17 ubijenih muslimana

Strana 61: 9. maj 1992, 68 ubijenih muslimana

Strana 63: 10. maj 1992, 350 ubijenih muslimana

Strana 64: 10 maj 1992, Suha, 38 ubijenih muslimana

Strana 65: od maja do jula 1992, pobijeno 60 civila muslimana

Strana 66: 20 maja 1992, 32 ubijena muslimana

Strana 66: 20 maj 1992, osam ubijenih muslimana

Strana 68: udruženje „Porodice žrtava Vlasenice 1992 – 1995“ tvrdi da je u logoru Sušica ubijeno 1,600 muslimana

Strana 75: 1993 srpski avioni ubili 18 civila

Strana 77: početak 1993, „civili masovno ginuli“

Strana 104: 16. januara 1993, Muslimani vojnici i civili prilikom zauzimanja Jezera pretrpeli „strašne“ gubitke

Strana 104: 9. decembra 1992 stradalo 66 muslimanskih vojnika

Strane 108-109: 17. februara 1995, Podrinjski muslimanski odred pretrpeo „velike gubitke“

Strana 116: veliki gubici među civilima zbog bolesti i gladi

Strana 120: 13.marta 1993. u Cerskoj ubijeno 849 muslimana

Strana 122: umiranje od gladi u potrazi za hranom

Strana 125: 12. aprila 1993. na igralištu u Srebrenici ubijeno oko 80 civila

Strana 133: između 1992. i 1993. „poginulo je više od 2,000 ljudi, najvećim dijelom vojnika“

I ovaj kratak izvod iz knjige dovoljan je za zaključak da se bez pouzdanog mehanizma za razlikovanje između smrtnih ishoda koji su nastali pre i posle 11. jula 1995. godine, stiču svi uslovi za lažno prikazivanje osoba koje su ranije poginule u ratnim dejstvima ili preminule na neki drugi način, a koje se sada zvanično vode kao zarobljenici pogubljeni posle zauzimanja Srebrenice, pa prema tome kao „žrtve genocida.“ Međutim, takav mehanizam uopšte ne postoji.

Ipak, utvrdili smo, koristeći podatke strane kojoj ne odgovara da ih iznosi i priznaje, da je pre jula 1995. na teritoriji enklave Srebrenica moralo biti na hiljade mrtvih koji se ne mogu svrstati među žrtve navodnog „genocida“, pa čak ni proboja, posle zauzimanja enklave od strane srpskih snaga.

Da li njihovi posmrtni ostaci predstavljaju jezgro takozvanih „sekundarnih grobnica“ u koje su jeseni 1995. srpske snage navodno izmestile leševe streljanih zarobljenika da bi, kako se u zvaničnoj verziji tvrdi, „prikrili tragove zločina“? Kako možemo biti sigurni da ostaci tih ranije poginulih osoba (kao ni poginulih iz kolone u proboju) nisu završili u Memorijalnom centru u Potočarima, i da tamo nisu ukopani sa lažnim predzankom žrtava genocidnog streljanja?

Značajno je da od kada je krajem 1995. bila lansirana druga, genocidna srebrenička priča, ovoj prvoj, koja se odnosi smrtnost pre jula 1995, gubi se svaki trag. Niko je više (osim fragmentarno i bez fokusirane analize) i ne pominje, niti se iko bavi postavljanjem očiglednih i logičnih pitanja koja iz toga proističu. Ali problem jeste baš u tome što evidentne implikacije prve priče, barem sve dok ne budemo dobili zadovoljavajuće odgovore, najozbiljnije dovode u pitanje kredibilitet one druge.

 

Autor Stefan Karganović

 

Izvor srebrenica-project.org

Podelite:

1 komentar

  1. Dušan Buković:

    ZAPADNOEVROPSKI I AMERIČKI IMPERIJALISTI-TRIJALISTI I NJIHOVE ZAVERENIČKE IGRE OKO SREBRENICE

    Pre nego što pređemo na izvesne citate, najpre bismo se osvrnili na razularene zapadno-evropske i američke trijalističke, imperijalističke, idolatriske, okultne, templarske, ezoteriske i ritualističke strukture koje su instalirali u svetu i kod nas i na njihov imperijalistički program o tzv. „korporativnom građaninu“ i buržoasko- multikorporativnoj Svetskoj federalnoj vladi, koja je formirana 1935. godine, čije sedište se nalazi u Njujorku, u Sjedinjenim Američkim Državama, koje danas liče na bivši Hitlerov multikorporativni Rajh i na preslikanu fabijansko-bundističko-boljševičku Sovjetsku Uniju (Vidi: Pierre Virion, Bientot un gouvernement mondial? – Une super et contre/eglise, Paris, France, 1967, c. 137; Gerry Spence, From freedom to slavery – A urgent wake-up call for all Americans about the growing attack on our freedom, New York, 1995; Murray Dobbin, The myth of the good corporate citizen – Democracy under the rule of big business, Toronto, 1998; John Robison, Proofs of a conspiracy, Published by Western Islands/Boston-Los Angeles, 1967; George Tahtaras, American military empire, New York, 1971; Gerard B. Winrod, Adam Weishaupt a human devil, Mataire, La, USA, 1985).

    Za nas Srbe, posebno je interesantna rasprava akademika Dragoljuba Živojinovića, koja je objavljena pod naslovom „Duga istorija razbijanja Rusije i Srbije“, gde između ostalog stoji:
    „Iluminati su bili većina svetskih vladara, a danas u Americi sve važnije pozicije u državama SAD drže oni. Navešćemo vam samo jedan primer monstruoznosti američkog predsednika Buša Starijeg, iluminata, koji je naredio da se 150.000 iračkih vojnika koji su se pod belom zastavom povlačili iz Kuvajta pobije američkom avijacijom. Da le ste nekada čuli za taj zločin? Nikada, jer je to strogo čuvana tajna koju nijedne novine na svetu nisu smele da objave! Da čovek ne poveruje kakvo monstruozno delo. Ali zato Srbe krive za zločin Srebrenice koji je namontiran, pre svega broj žrtava i način na koji su zarobljenici pobijeni. Ne želimo da pravdamo svoj narod, zločin je ubiti i jednog zarobljenika, ali su aršini različiti. Neka oni koji znaju istinu o Srebrenici ostave pisani trag, napišu knjigu, neka ostane trag o velikoj prevari koju je Zapad smislio.
    Za nekog postoji Haški sud, a za nekog nagrada luksuznog života, moć, uticaj i „uvažavanje“ svetske ličnosti (ovde mislimo na Buša Starijeg…“ (Vidi: Akademik Dragoljub Živojinović, Duga istorija razbijanja Rusije i Srbije, u: Radomir Smiljanić – Momir Krsmanović, Ubijanje Srbije…, Beograd, 2014, str. 343).

    U beogradskom listu „Novosti“ objavljeni su u aprilu 1993. godine izvesni novinski članci pod naslovima „Američko-islamska koalicija pokušava da spreči poraz muslimana na Drini“ i „Podrinje i ratna psihoza u režiji islama – Svetske igre oko Srebrenice“. U članku koji je objavljen pod naslovom „U Srebrenici je počinjen jedan od najsvirepijih genocida nad Srbima – Umoreno 1200 pravoslavaca“ , između ostalog, stoji:
    „Kompletna dokumentacija sa neoborivim dokazima o akterima genocida u kojem je umoreno više od 1.200 Srba.

    SVETSKA MEDIJSKA kampanja i smišljena propaganda o napaćenom muslimanskom narodu u Srebrenici, kojom su Srbi satanizovani i ocrnjeni do razmera najvećeg svetskog koljača, napravljena je kako bi se, pored ostalog, sakrila istina i da su muslimani poubijali više od 1200 nedužnih srpskih žena, dece i staraca i da je ovaj grad etnički očišćen od Srba.

    Dokumentacija koju je sakupio Milivoje Ivanišević Bata, naučni istraživač Zavoda za kulturu Srbije, predočava dokaze o ovom monstrouoznom zločinu i objašnjava zašto svetski moćnici ne mogu da prihvate istinu o Srebrenici.

    Poštujući zakone i norme međunarodne zajednice i institucija u dokazivanju nasilja i zločina nad civilnim stanovništvom, ovaj istraživač nudi neoborive dokaze o muslimanskim zločinima nad srpskim narodom, spiskove počinilaca, dokaze o načinima mučenja, ubijanja, klanja, masakriranja, pljačke, paljenja i uništavanja srpske imovine i naselja.

    U DELU dokumentacije o ratnim zločincima, gde su vinovnici razvrstani u tri kategorije argumentovano je da su antisrpsku kampanju i zločine organizovali, podsticali ili izvršavali pripadnici Stranke demokratske akcije koji su i najveći uzročnici tragedije srpskog naroda na ovim prostorima.
    Pod neposrednom komanedom muslimanskih lidera ili uz njihovo učešće mudžahedini su počinili monstruozne zločine nad više od 1200 srpskih žena, dece i staraca. Od tog zastrašujućeg broja žrtava do sada je utvrđen identitet 684 osobe sa područja Srebrenice.

    Zbog zahteva međunarodnih organizacija u materijalima su klasifikovani zločinci, međutim, tu treba podrazumevati dosta prelaznih slučajeva, odnosno da pojedini zlikovci po svojim zločinima pripadaju u dve ili tri klasifikovane grupe. Takođe rddosled imena ne podrazumeva automatski i stepen njihove odgovornosti pošto to nije prioritet ovog materijala, niti je spisak zločinaca definitivan.

    Zahvaljujući predusretljivosti Milivoja Ivaniševića, Novosti su u prilici da prve objave spiskove muslimanskih zlikovaca iz Srebrenice i pre nego što ova dokumentacija bude dostavljena Un i međinarodnim organizacijama.

    GENOCID nad srpskim narodom organizovali su: Mirsad Kavazbašić …“ (Vidi: U Srebrenici je počinjen jedan od najsvirepijih genocida nad Srbima – Umoreno 1200 pravoslavaca, „NOVOSTI“, Beograd-Frankfurt, 19. april 1993).

    Imajući na umu da se islamski imperijalisti nisu moglu pomiriti turskim porazom u Balkanskom ratu 1912. godine, zato su se pripremili za „sveti rat“ protiv Srba, Grka i Bugara – “In 1912 there was a surge of pan-Islamic sentiment among Indian Muslims aroused by the defeat of Turkey in the Balkans wars and the loss of Libya: there was some talk of jihad…

    In 1912 the Indonesians were greatly exercised by Turkey’s losses in the Balkan wars and the Italian invasion of Libya. That solidarity of sentiment still remains and is still quite lively…” ( Vidi: G. H. Jansen, Militant Islam, London, England, 1979, str. 100, 131-132).

    Da bi se to postiglo, razulareni muslimani su čekali kao i svi ostali zapadno-evropski i američki predatori-trijalisti pogodan momenat, da pod okriljem okupatora NATO pakta krenu u „sveti rat“ protv Srba u Jugoslaviji. Posebno su bili angažovani u udruženom zločinačkom poduhvatu protiv srbskog naroda belosvetski muslimanski-teroristi mudžahedini i zapadno-evropski i američki vidljivi i “nevidljivi komandosi i snajperisti“ prema svedočenju izvesnih publicista, od kojih bismo pomenuli Pitera Bergena (Vidi: Peter L. Bergen, Holy war Inc., – Inside the secret world of Osama bin Laden, New York, 2001 – Piter Bergen, Sveti rat, tajni i unutrašnji svet Osame bin Ladena). Zato bismo na ovom mestu postavili pitanje: kakva je bila uloga mudžahedinskih, zapadno-evropskih i amaričkih vidljivih i „nevidljivih“ komandosa – terorista u građanskom ratu u Bosni i Hercegovini i srebreničkom zločinu, kada su bez Suda i na misteriozan način streljani zarobljeni vojnici neprijateljskih oružanih formacija, koji su pod okriljem zavojevačkog i svemoćnog NATO-o pakta i korporativne, okultne, idolatriske i trijalističke organizacije tzv. Ujedinjenih nacija počinili strašne zločine nad srbskim civilnim stanovništvom u Bosni i Hercegovini?

    Zarobljeni mudžahedini u Srebrenici nisu smeli biti streljani bez suda, ali još manje su smeli očekivati spas od anti-srbskog establišmenta zapadno-evropskih i američkih imperijalista i njihovih satelita udruženih u zločinačkom poduhvatu u okupatorskoj alijansi NATO pakta protiv srbskog naroda, koji traje i danas.

    Takođe, imajući na umu, između ostalih i NATO- novinara, imperijalisu Ed-a Vuliemi-a, koji je otkrio izvesne likvidacije srpskih rodoljuba u kojima su učestvovali izvesni komandosi SAS-vih terorističkih formacija u Bosni i Hercegovini, koji su samo u jednoj akciji, između ostalih, likvidirali 15 Srba, koji su bili na straži kod Goražda 1994. godine – “… An SAS officer tells the Guardian how one unit was stranded in the Gorazde enclave in April 1994, and stopped by Serbian patrol. The patrol of 15 Serbs was wiped out within a minute of shooting by the SAS…” (Vidi: Ed Vulliamy, Britain’s war in Bosnia, The Guardian, April 2, 1996; SRNA – London, April 2, 1996, UK’s secret war in Bosnia; Ed Vulliamy, season in hell- understanding Bosnia’s war, New York, 1994; Cameron Spence, All necessary measures – After two years of atrocities, a unit from 22 SAS secretly flies into the former Yugoslavia, London, England, 1999 – Kemron Spens, Sve neophodne mere – posle dve godine zverstava, 22 SAS- va jedinica tajno je odletela u bivšu Jugoslaviju).

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here