KOVAČEVIĆ: KRIVDA ZA RADOVANA

Podelite:

Krivica Radovana Karadžića pred sudom u Hagu je ideologizovana. Sud nisu zanimali dokazi, njihovo postojanje ili nepostojanje, zanimalo ga je samo da održi na površini naknadne kostrukcije, napravljene posle rata u Bosni i Hercegovini, koje treba da posluže kao politički argument protiv srpskog naroda i njegovih državotvornih stremljenja. Inače u ovom procesu važila je prezumpcija krivice i teret dokazivanja da je drugačije bio je na Radovanu i njegovom advokatskom timu. Svjedočenja srpskih vojnika i civila nisu vrednovana jednako kao svjedočenja vojnika drugih strana u ratu i međunarodnih misija. Tako je bilo i sa dokazima odbrane bez obzira na njihovu pravnu snagu.

Sama statistika presuda Haškog tribunala i godine zatvora koje su Srbi dobili u odnosu na druge strane u ratovima devedesetih jasno pokazuje da je ovaj sud politički i da načelo pravednosti i poštenja nije nešto čime su se tamo rukovodili. Premda su u ratu u Bosni i Hercegovini učestvovale tri strane, premda je svaka od strana proživjela isto – deportacije, stradanja civila i vojnih zarobljenika i sve ono što je rat pratilo, sud u Hagu samo je srpsku stranu u tom ratu sankcionisao u rasponu od prostog vojnika do njenog političkog i vojnog vrha. Sve ostale osuđujuće presude, koje su izrečene predstavnicima druge dvije strane u tome ratu, bile su incidenti, i poslužile su samo kao zrna soli kojima se treba posoliti glavno jelo koje je tribunal pripremio po nalogu onih velikih sila čiji je to interes. Sa viljuškama i noževima, posle svega, moći će da kidišu na srpski narod, Srbiju i Srpsku (Crna Gora je davno stradala), bez ikakve odgovornosti svi koji to žele. To je cilj nametanja ideologizovane krivice. Presuda Radovanu Karadžiću nije sudski proces koji je okončan i proizvodi pravne posledice, već novouspostavljeni politički argument, karta koja se daje u ruke srpskim neprijateljima, dozvola za svaki zločin nad Srbima u budućnosti. Opravdanje. Pitanje stradanja ijednog civila ovim procesom nije ni okrznuto, niti je to tema do koje u ovim uslovima ikada možemo stići osim na propagandnom nivou. Radovanova krivica jeste nešto na šta nijedan Srbin ne treba da pristane. Radovan ne može biti kriv što je srpski narod devedesete godine prošlog vijeka dočekao prolazeći, između ostalog i kroz iskustvo Jasenovca, i što je prepoznajući da se budi duh NDHazije u Bosni bio spreman da se brani. Presuda Radovanu jeste politička poruka da srpski narod nikada više ne bi smio sebi da dozvoli drskost da ustane u sopstvenu odbranu. Ona je amnestija za NDH i “hrvatsko cvijeće“. Isti oni koji su na Srbe krenuli 1914. i 1941. godine krenuli su i tih devedesetih. I imali smo građanski rat na vjerskoj i nacionalnoj osnovi, koji je kao temelj imao postojanje baštinika NDH koji su i ovoga puta htjeli da zabrane jednom narodu pravo na postojanje.

markokovacevicblog.wordpress.com
Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here