MILOŠEVIĆ: Austrougarska u Bosni i Hercegovini nije bila civilizator, kao što to nije bila ni Velika Britanija u Indiji

Podelite:

Svoj doprinos obeležavanju 800 godina autokefalnosti Srpske pravoslavne crkve dao je i Andrićev institut organizovanjem predavanja dr Borivoja Miloševića pod nazivom „Pravoslavlje u Bosni i Hercegovini od obnove Pećke patrijaršije do 1918. godine“ pri čemu je Milošević naglasio da su crkveno-školske opštine bile matica srpskog kulturnog i prosvetnog života koje su pod turskom vlašću živale ogromnu autonomiju i to su bila ognjišta na kojima su se negovali srpska pismenost i kultura.

– Uz manastir Žitomislić i Sabornu crkvu u Mostaru, 1992. godine je uništen i arhiv eparhije zahumsko-hercegovačke. U pitanju je jedan od najvrednijih i najbogatijih arhiva Srpske pravoslavne crkve u kom se nalazila velika građa i nemereno bogatstvo koji su sezali otprilike četiri veka duboko u prošlost. Gotovo ništa od toga nije sačuvano i to je jedan od najbolnijih gubitaka, ne samo za Srpsku pravoslavnu crkvu, već i za celokupnu srpsku nacionalnu istoriju. Ono što se pokušava postići ovakvim akcijama jeste zatiranje traga o postojanju srpskog naroda na tom prostoru. Nešto slično ili isto se i danas dešava na prostoru Kosova i Metohije – naglašava Milošević.

Govoreći o pravoslavlju, svakako nije moguće ne spomenuti Svetog Savu i ono što on predstavlja za srpski narod, a kako ćemo videti i za narode druge vere, pa je tako Milošević rekao:

– Kada su banatski Srbi krajem 16. veka podigli ustanak, na zastave su stavili lik Svetog Save. Ovo je bio jedan od razloga zašto je zloglasni Sinan-paša naredio da se mošti najvećeg srpskog svetitelja ukradu iz Mileševe i da se u pratnji donesu u Beograd na Vračar gde će 1594. godine biti spaljene. Spaljivanje moštiju je bio pokušaj da se uništi kult Svetog Save u narodu, a sa druge strane da se u narodu ubije svaka nada u mogućnost konačnog oslobođenja od turske vlasti. Jedna legenda kaže da su pratnju moštiju Svetog Save koja je krenula iz Mileševe za Beograd činili isključivo Srbi, jer su se Turci koji su razorili njegov sarkofag i ukrali mošti plašili, pa nisu smeli čak ni da dotaknu mošti Svetog Save.

– O stradanju Srba za vreme Velikog rata u Bosni i Hercegovini se ne zna dovoljno. Austrougarska ovde nije bila civilizator, kao što to nisu bile ni Velika Britanija u Indiji, ni Francuska u Maroku i Alžiru. Tada nisu bili samo Srbi izloženi zatiranju, već i njihova celokupna kultura i duhovnost, zajedno sa Srpskom pravoslavnom crkvom kao jednim od najvažnijih stubova srpskog nacionalnog identiteta – rekao je Milošević.

On je naglasio da je Višegrad i njegova okolina kraj gde je srpski vojnik prvi put stupio nogom na tlo Bosne i Hercegovine početkom novambra 1918. godine, i to iz pravca manastira Dobrun trećeg na četvrti novembar kada je Višegrad oslobođen. Dva dana nakon Višegrada, oslobođeno je Sarajevo, a 21. novembra i Banjaluka.
– Istorijska svedočanstva nam govore o tome da je srpska vojska bila pozdravljana vrlo svečano od strane ne samo Srba, već i od strane muslimana i katolika. U vremenu u kom mi živimo slušamo jednu političku priču o tome da srpska vojska te 1918. godine nije bila oslobodilac, već okupator.

– U okviru ove teme, vrlo važno je reći da nas sledeće godine očekuje jedan veoma značajan jubilej. U Sremskim Karlovcima je 1920. godine održan je Veliki crkveno-narodni sabor i na njemu su se, do tada razjedinjene eparhije Srpske pravoslavne crkve, ujedinile u novu patrijaršiju čiji je prvi patrijarh bio dotadašnji mitropolit beogradski Dimitrije. Dakle, u pitanju je obeležavanje jednog veka od ponovnog uspostavljanja srpske patrijaršije – rekao je Milošević.

Iskra
Podelite:

1 komentar

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here