Mirko Kolundžić: „U se i u svoje kljuse“ ili Svetosavlje nikada nema alternativu

Podelite:

Ako se SPC izvuče iz tih prepiranja između Moskve i Istanbula onda postoje ozbiljne šanse da se u našoj Crkvi povrati mir, sabornost i kanonski poredak

Od kritskog „svepravoslavnog“ sabora do danas dobar deo vaseljenskog Pravoslavlja, više verni narod a manje hijerarhija pomesnih Crkava, živi u nadi da će Ruska crkva ponuditi i u javnu aktivnost pretočiti alternativni i na temeljima iskonskog Pravoslavlja određeni put ka jedinstvu i sabornosti. To je logičan sled i opravdano očekivanje nakon odsustva Ruske crkve sa pomenutog sabora. Neslaganje sa, na Kritu predloženim odlukama i njegovim suštinskim ciljevima, podrazumevao bi strateško formulisanje i implementaciju alternativog saborovanja i delovanja. Taj put bi jasno vodio iz ove situacije ne-sabornosti i samovolje, ka kanoničnosti i jedinstvu pravoslavnog naroda i njegove crkvene jerarhije, naspram globalističkih i „papističkih“ crkveno političkih odluka i agitacija patrijarha istanbulskog ˟ Vartolomeja.

˟ U daljem tekstu koristićemo naziv istanbulski, jer on oslikava istorijsku realnost. Pošto predstavnici Fanara Srpsku patrijaršiju nazivaju Patrijaršijom Srbije, jer to, kako oni kažu, oslikava istorijsku realnost, onda i mi sledimo tim putem. Već više od šest vekova taj grad više nije Carigrad, kako su ga svi Srbi (Sloveni) kroz vekove nazivali, nego Istanbul, što je istorijska realnost. Pored toga taj grad, do pada pod Osmanlije, sebe je nazivao Novi Rim, a naziv Konstantinopolj nastao je u jeku panhelenističkog pokreta i podrškom zapadne istorijske škole.

Mirko Kolundžić

No, umesto da je Ruska crkva, kako smo pomenuli (ovde), krenula sa intenzivnim aktivnostima i pripremama za stvarno svepravoslavni sabor, ona se u svojoj samodovoljnosti i inertnosti ukopala. Vrh ruske crkve radio je od Krita na ovamo na samoafirmaciji kao ruskog „Carigrada“, sastajući se čak i sa papom ne bi li time pokazali značaj Ruske crkve za vaseljensko Pravoslavlje. Rezultat tog spoljnog agitovanja, naspram bavljenja nasušnim pitanjima i problemima, sa kojima se samo Pravoslavlje suočava, obrelo je Rusku crkvu pred izazovom ukrajinskog crkvenog pitanja. Konkurent u globalnom agitovanju i pretendent na istočno papstvo patrijarh Vartolomej, potpomognut globalističkim političkim centrima, otpočeo je ofanzivu prema Ruskoj crkvi, koja treba na kraju da dovede do apsolutne izolacije Ruske crkve prema drugim pomesnim crkvama.

Ako je neko mislio i gajio nadu da će posle dodele tzv. Tomosa za „Pravoslavnu crkvu u Ukrajini“ Ruska crkvena diplomatija i sam vrh Ruske crkve krenuti u snažnu kontra-aktivnost za spas vaseljenskog Pravoslavlja i kanonskog poretka, kako smo ovde tražili taj je svakako razočaran, ako ne i ogorčen.

Pravoslavna sabornost u opasnosti

Ne samo da nema strateški osmišljenih aktivnosti i u duhu pravoslavne sabornosti pripremanih odluka, nego se u zadnje vreme može posmatrati kako se pojedini predstavnici Ruske crkve, na raznim nivoima, približavaju jerarsima istanbulske patrijaršije. Da li je u pitanju glavni crkveni diplomata mitropolit Ilarion, koji je na noge išao grčkom mitropolitu Elpidoforosu u SAD, koji je jedan od Vartolomejevih jastrebova, ili drugi ruski jerarsi (Beč, Brisel), koji su se sastajali sa predstavnicima istanbulske patrijaršije. Kako god, ovi sastanci nemaju nikakvog smisla u pogledu pravoslavne sabornosti ili afirmisanja kanonskog poretka, oni nam više pokazuju nespremnost i dezorijentiranost vrha Ruske crkve. Iza ovih snishodljivih pokušaja ne stoji nikakva strategija ili plan, nego zbunjeno opipavanje nepoznatog terena, kojim za sada vešto i na prvi pogled suvereno vladaju istanbulski predstavnici.

Svim pravoslavnim vernicima i, nadam se jerarsima, sada je jasno, da sabornosti više nema i da je jedinstvo u opasnosti. Vrh Ruske crkve, kao najbrojnije i ekonomski najjače pomesne Crkve, sa sedištem u najvećoj pravoslavnoj državi, nije bio u stanju da oko sebe okupi veći broj pomesnih crkava radi odbrane kanonskog poretka i pravoslavne sabornosti, iako se velika većina pomesnih Crkava negativno ili barem neutralno ophodila prema ukrajinskom crkvenom pitanju.

Simon Belgijski i patrijarh Vartolomej (Foto: Pravoslavie.ru)

Želje i aspiracije vrha Ruske crkve, da ubuduće igra unutar Pravoslavlja najznačajniju ulogu, neku vrstu „Trećeg Rima“, naravno to ne izgovarajući, nisu do sada bile praćene stvarno crkveno-državničkim i vrhunsko diplomatskim umećem i aktivnostima. Ukoliko Ruska crkva ima želju da ne samo svoju poziciju unutar vaseljenskog Pravoslavlja učvrsti, nego i da ponudi stvarnu alternativu istanbulskom „papizmu“, onda u Moskvi mora da dođe do ozbiljnih promena u pogledu svesti i kadrova. No, kako stvari danas stoje, takve promene su malo verovatne, tako da ćemo i dalje biti prinuđeni da čitamo, kako je Ruska crkva sa još jednom pomesnom crkvom prekinula evharistijsko opštenje, da bi se posle sa predstavnicima istih nalazila za ručak ili kafu.

„Uzdaj se u se i u svoje kljuse“

Kao što smo (ovde) govorili, da za našu Svetu Svetosavsku crkvu nema alternative, osim da sledimo put našeg najvećeg svetca i podvižnika, Svetoga Save. Ako smo zadnjih decenija bili veći Grci od samih Grka, a od toga se treba osvestiti, onda ne možemo da budemo ni veći Rusi od Rusa. Naše je da budemo Srbi Svetosavci, koji će se okrenuti sebi i spasu svoga naroda. Jer ko nije sa sebe i svoje, ne može ni drugima da pomogne.

Ako se SPC izvuče iz tih prepiranja između Moskve i Istanbula, koja će se na kraju završiti sa trulim kompromisom, a mi ćemo izgubiti vreme i energiju, onda postoje ozbiljne šanse da se u našoj Crkvi povrati mir, sabornost i kanonski poredak. U našoj crkvi vlada trenutno stanje ne-sabornosti i određene samovolje, koja škodi ugledu Crkve na spoljašnjem planu, ali i na unutar crkvenom jedinstvu i sabornosti. Sledimo put Sv. Save, koji je u datom momentu shvatio šta je najbolje za srpski narod i za crkveni život. Ne zaboravimo, naša Sveta Srpska Pravoslavna Crkva ima zadatak da vodi svoj narod ka spasenju, i taj zadatak i podvig je toliko velik i strašan, da bi bavljenje bilo kojim drugim aktivnostima (uključujući i molitve sa protestantskim babama) bilo ravno grehu prema srpskom narodu i njegovim svetim precima.

Sveti Sava je prezreo zemaljsku slavu i okrenuo se spasenju svoje duše i duša svoga naroda. Ne dozvolimo da skrenemo sa tog puta, prezrimo svetovna nadmetanja u moći i prevlasti određenih crkvenih vođa, nego hodajmo putem podviga i molitve kao naš Sveti Sava.

Stanje stvari

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here