SNSD omlatio nevesinjske gloginje Vojinom Ćetkovićem

Podelite:

Prenošenje stranačkih spinova sa nepotpisanih portala, Frontal je odavno označio kao jedno od najvećih zala na medijskoj sceni Srpske. Zbog toga je portale bez impresuma prozvao „portaloidi“, kako bi se čitava pojava lakše definisala i prepoznavala.

Neprovjerena, jednostrana i logički upitna vijest Top portala, prenesena od strane ATV, a potom umnožena najčešće kroz slične medije u Srbiji, „stavila je zvono“ na glumce Vojina Ćetkovića i Dejana Lutkića, izjednačivši ih po antisrsptvu sa moralnim gnomima poput Mirjane Karanović ili braće Trifunović.

Za praćenje ovog slučaja potrebno je gledati čitav niz događaja, bez kojih priča ne može biti potpuna. Sve je započelo protestom demobilisanih boraca u Nevesinju, zbog odluke da se opštinska plaketa dodijeli narodnom poslaniku Iliji Tamindžiji.

I Tamindžija i Vukota su iz Hercegovine?

Boračko nezadovoljstvo, očito sinhronizovano sa opozicijom u Nevesinju, koju predvodi SDS, izazvano je tvrdnjama da je Tamindžija dezerter, koji ne zaslužuje nagradu na Mitrovdan, kad se svi prisjećaju dvije slavne bitke u kojima je odbranjeno Nevesinje, a mnogi borci za uspjeh u tome dali svoj život.

Ovakav napad ima više manjkavosti: Tamindžija je dezerter koliko i Vukota Govedarica, sa razlikom što je Ilija studirao u Podgorici, a Govedarica u Novom Sadu. I SNSD i SDS bi morali utvrditi neko pravilo koje se odnosi na studiranje tokom rata, a koje će važiti jednako za članove i njihove, i suparničke stranke.

Dvostruki aršini u ovom slučaju poprilično vrijeđaju inteligenciju. Podjednako i oni koji brane Tamindžiju, a koristili su isti argument u kampanji protiv Govedarice, bilo oni koji sada rade istu stvar sa druge strane.

Sa druge strane, Tamindžija nije od juče postao „dezerter“ već je to bio i 2010. od kada poprilično ubjedljivo pobjeđuje na izborima na kojima se pojavi. Takođe, opštinsko priznanje mu je dodijeljeno „za izuzetan doprinos u rješavanju pitanja vodosnabdijevanja, putne infrastrukture i realizaciji projekta HE Dabar“.

Makondo u Nevesinju: Majoru ima ko da piše

Jedno univerzalno pravilo o dodjeli priznanja političarima, tek onda kad više ne budu na vlasti, dalo bi nagradama na značaju i objektivnosti, ali o tome sada možemo samo da sanjamo. Ovako, dodjela plakete Tamidžiji ni po čemu se ne razlikuje od mnoštva istih dodjela širom Srpske. To što je Mitrovdan ujedno dan opštine Nevesinje, ne može biti argument protiv dodjele, jer se drugim danima, logično, ne dijele plakete.

Bilo je zaista dirljivo gledati kako jedni žele da skrenu pažnju sa „dezerterskih dilema“ na nepoštovanje domaćina i nacionalnu neosjetljivost glumaca iz Beograda, dok drugi ističu stvari koje im inače uopšte nisu za moralnu osudu. Tako Blic, i to Euro, daje jednostrano obojen prikaz u kojem su svi izvori anonimni po principu „reče mi jedan čo’jek“, osim Jovana Vasiljevića. Pogađate, predsjednika SDS u Nevesinju.

Uz sve ovo, išla je i pobočna priča o hapšenju učesnika Otadžbinskog rata, majora Brana Pejanovića. Naime, oni koji i inače ne daju pišljiva boba na naslijeđe Vojske Republike Srpske, jako je opštečovječanski pogodilo njegovo hapšenje. Ono je, navodno, uslijedilo nakon obraćanja Tamindžiji u smislu njegovog neučešća u ratu, što je lokalna policija protumačila kao narušavanje javnog reda i mira, do stepena lišavanja slobode.

Samozatajni Ilija, bez šmekerskog u sebi

Oni koji za Tamindžiju nisu prvi put čuli ove jeseni na skupštinskim zasjedanjima (seksizam i renesansa), sjećaju se izbornog fenomena u kojem je on još 2010. postao narodni poslanik, a da praktično nije imao ni predizbornih nastupa ni plakata.

Naravno, posao za njega je odradila mašinerija SNSD ojačana resursima ERS, ali to ne mijenja utisak da je Ilija prilično samozatajan lik koji ne teži javnom nastupu i slavi, već očito misli da je ono što radi dovoljno vidljivo i bez reklame. Ni u skupštini nije imao zapaženih nastupa sjedeći u njoj dva mandata, a tek je ove jeseni, povučen prije svega nastupima Nebojše Vukanovića, pokazao da zna da ulazi u verbalne duele.

Imajući u vidu pomenutu samozatajnost, Tamindžija je mogao ispasti neviđen šmeker da je nakon prvih protesta rekao: Poštujem borce, neću da učestvujem u nečemu što dijeli moje sugrađane, ne treba mi nikakva plaketa, sve što sam radio radio sam jer tako treba, a ne da bih dobio priznanja“.

To što nije urađeno tako, vjerovatno govori o preovladavajućem stanju svijesti u SNSD po kome je bolje da sve propadne, nego da neko od njih pokaže bilo šta što se može protumačiti kao slabost. I to ima neku svoju logiku i opravdanje.

Haubica portal

Jedino što nema opravdanje je način na koji su odlučili da spinuju čitav slučaj. Kada je svečana sjednica i dodjela priznanja protekla u mučnoj atmosferi, uz zvižduke i javno cijepanje boračkih knjižica, na opskurnom portalu, pojavljuje se informacija da su Ćetković i Lutkić odbili da nastupe u programu dok se ne skine natpis na kome se nalazi grb Srpske i podsjećanje na dvije Mitrovdanske ofanzive.

Za Top portal je domaća javnost čula prvi put prošle godine, kada je RTRS prenio rezultate predizborne ankete, čiji rezultati su u jednom slučaju imali zbir 100,2%, a u drugom čak 105,4%. Već tada je svima bilo jasno čemu služi Top portal(oid), ali očito ne i ATV, koji je tekst prenio, bez pokušaja da sa njim kao povodom, zatraži drugu stranu događaja.

Druga strana u stranačkom smislu je takođe imala „neimenovane“ izvore, koji su tvrdili da je od glumaca bilo zatraženo da „veličaju Dodika i Vučića“, što su oni, gle čuda, odbili. Naravno, besmislenija od ove dvije verzije bolje je odjeknula društvenim mrežama, pa se u ovom trenutku naveliko raspravlja kako kazniti, prije svega Ćetkovića, pošto je Lutkić, vjerovatno kao manje poznat, potpuno pao u drugi plan.

Da stvar bude paradoksalnija, Ćetković je bio gost Nevesinja prošle godine, a kao kum pokojnog Nebojše Glogovca, po kome ime nosi dvorane u kojoj se održavao svečani program, trebao je dobiti nagradu „Kum opštine Nevesinje“. Znao je gdje dolazi, te mu natpis nije mogao smetati, a da mu je smetao, lako bi se izgovorio drugim obavezama i ne bi došao.

Reditelj razdora: Pejaković (a nije Kolja) još nepoznatiji od Lutkića

Zanimljivo je da na događaj nisu došli Milorad Dodik i Željka Cvijanović, iako neki kažu da su bili najavljeni, a nije bilo ni prenosa na RTRS, koji je bio planiran. Srećom, nemile scene sa dodjele nagrada barem nisu morale biti gledane u prenosu.

Kako je prenos planiran, logično je da je događaj imao reditelja, a to je u Nevesinju trebao biti Aleksandar Pejaković, koji se danas oglasio i objasnio da glumci nisu tražili skidanje nikakvih oznaka, već da je od njega naknadno traženo da na crnu pozadinu pozornice stavi baner. Kad je došlo do neslaganja, Pejaković se povukao iz organizacije, a za njim su to učinili i glumci koji su na njegov poziv došli da učestvuju u programu.

Budući da je Pejaković apsolutno nepoznat, njegovo pominjanje u ovakvom kontekstu ne bi imalo efekat, kakav je imalo isticanje daleko poznatijih beogradskih glumaca. A to je da svi pričaju o njihovom potezu, a niko o političkom skandalu u Nevesinju, koji je paradigma nekulture, nebrige i privatizacije opštenacionalnih tekovina u privatne i partijske svrhe.

Nije da se i dramskoj sekciji na ovoj priredbi ne bi imalo šta zamjeriti, naprotiv, ali to je tek druga priča koja bi takođe skretala pažnju sa pune suštine. A ona je da je ovo bila mučna predstava u kojoj su svi glumci, makar bili i glumci po životnom pozivu, krajnje neubjedljivi, te izrazito bezobrazni i bez poštovanja za ono što se na Mitrovdan 2019. godine obilježavalo u Nevesinju.

Frontal

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here