BiH – zločini nad sarajevskim Srbima – feljton 1

Podelite:

Na području Sarajeva tokom rata u BiH 1992-1995. godine ubijeno je između 6.755 i 8.145 lica srpske nacionalnosti, a ako se tom broju doda i 80 neidentifikovanih pokojnika i 53 neposredno poslije rata umrlih usljed povreda nastalih u ratu, privremeni broj stradalih Srba u ovom gradu dostiže 8.225 lica.

Najniža ili donja granica pouzdanosti podataka o srpskim žrtvama u Sarajevu, koji su navedeni u knjizi, iznosi 95%. Moguće je da broj žrtava po ovim spiskovima bude manji do najviše 5%, ali i povećan za još nepredvidiv procenat. Drugačije rečeno, s obzirom na dosadašnja iskustva, sasvim je neizvjesno za koliko će se pokojnika u međuvremenu saznati.

    Hroničari će zabilježiti da je prve godine rata, za samo nepunih sedam mjeseci, od maja do decembra 1992. u Sarajevu ubijeno više Srba nego u toku Drugog svjetskog rata i zloglasne strahovlade Pavelićeve ustaške Nezavisne Države Hrvatske.

Prve godine rata život je izgubilo između 3.680 i 4.445 lica srpske nacionalnosti (ili 55 % od ukupnog broja stradalih Srba). Veliki broj stradalih 1992. godine ubjedljiv je dokaz srpske nespremnosti za oružani obračun.

Sarajevo je još i sada jedno od najvećih, dobro čuvanih i od javnosti još bolje skrivanih, srpskih stratišta. Prema popisu iz 1991. godine, u Sarajevu je živjelo preko pola miliona stanovnika tačnije 526.000, Srba 158.000 (30,0%), Jugoslovena 56.000 (10,6%), Hrvata 35.000 (6,7%), ostalih 18.500 (3,5%), muslimana 258.000 (49,2 %).

Ogromna većina srpskog stanovništva, procjenjuje se najmanje oko 120.000 mještana, živjelo je tokom rata u srpskom dijelu Sarajeva, dok je na muslimanskoj teritoriji ostalo blokirano oko 40.000 lica srpske nacionalnosti – navodi Ivanišević, predsjednik Instituta za istraživanje srpskih stradanja u 20. vijeku.

Život Srba u muslimanskom dijelu grada po mnogo čemu je podsjećao na život i progon Jevreja u Berlinu u Drugom svjetskom ratu. Svakodnevna ubistva, silovanja, hapšenja, zatvori i logori, otimačina i pljačke, bili su tragična svakodnevica mještana srpske nacionalnosti. Mržnja prema Srbima uskoro je prenesena i na ostalo pravoslavno stanovništvo. Ubijani su Ukrajinci, Rusi, Bugari koji su poistovijećeni sa Srbima…

(To pokazuje i nekoliko imena iz priloženog spiska žrtava: Višnjički (Jovan) Dragan, Guslov (Stevan) Trivo, Lavrov Sergej i Ana, Mihajlovski (Nikola) Ratko, Naumovski Dimitrije, Nevstrujev Marina, Anatolij (Ostapenko) Sergej, Desjatov (Nikola) Viktor, Karamehmedović Džoni, Muharemović Zoran…).

Zločini nad Srbima Sarajeva zauzimali su značajno mjesto u tužbi SR Jugoslavije protiv BiH koja je nerazumno povučena. Imena srpskih žrtava, a možda bi se, mada uslovno, moglo reći žrtava pravoslavne vjeroispovijesti u Sarajevu u izdanju Centra za istraživanje zločina nad srpskim narodom do sada su objavljena u dva navrata – navodi se u knjizi.

Prvi put 2006. godine navedena su imena do tada poznatih 5.515 srpskih žrtava. Drugi put, u saradnji sa Boračkom organizacijom Republike Srpske, aprila 2008. godine, objavljen je novi spisak. U tom drugom spisku saopštena su imena 5.776 pokojnika, ali i 859 lica, čija je sudbina bila neizvjesna. Znači da je evidentirano ukupno 6.635 stradalih lica srpske nacionalnosti.

Srbi su vjerovali da do oružanog sukoba neće doći i nisu blagovremeno formirali svoje samostalne jedinice. Uz to su se uzdali u JNA kao silu koja neće dozvoliti oružane sukobe. Nasuprot njima, muslimani su u Sarajevu, prema vlastitom svjedočenju, tada već raspolagali sa više od 40 000 naoružanih boraca svrstanih u nekoliko različitih vojnih i paravojnih formacija, među kojima su po brojnosti dominirali Teritorijalna odbrana i Patriotska liga.

Raspoloživa dokumentacija daje imena više od 3.500 lica koja su odgovorna za počinjene zločine, a među njima je i nekoliko stotina bivših robijaša. Autor “Islamske deklaracije” Alija Izetbegović činio je sve da na ovim prostorima ostvari svoj san i stvori islamsku državu čiji bi glavni grad bio Sarajevo. To mu je već na prvu godišnjicu rata u BiH donelo značajnu nagradu.

(Na prvu godišnjicu sticanja samostalnosti BiH – 6. aprila 1993. u Saudijskoj Arabiji on postaje prvi nosilac velike novčane i vjerske nagrade `Kralj Fejsal` dobijene za uspješno pokretanje i vođenje vjerskog rata, džihada, u Evropi).

To je u jesen 1992. prouzrokovalo i bjekstvo Jevreja iz ovog grada. Znali su, kao i Srbi što su znali, da je nemoguće očekivati da se Alija Izetbegović odrekne svojih vjerskih vizija. Treba podsjetiti da su tada srpske vlasti, policija i vojska, na zahtjev i po naredbama Radovana Karadžića sve učinili da bi omogućili prvo Jevrejima, a potom i ništa manje uplašenim Slovencima, da napuste i pobjegnu iz “multietničkog”, a zapravo muslimanskog Sarajeva.

Do borbi i stradanja civila u ovom gradu, bez obzira na razne pretenzije i ambicije sukobljenih strana, ne bi došlo da su muslimani prihvatili više puta ponovljen srpski prijedlog da Sarajevo, shodno odredbama Ženevske konvencije i međunarodnog humanitarnog prava, bude proglašeno za otvoren grad. U tom slučaju bi bila spriječena oružana dejstva iz grada i po gradu – navodi Ivanišević.

To muslimani i njihov predvodnik Alija Izetbegović nisu željeli. Po njihovoj neskrivenoj želji došlo je do razaranja civilnih i kulturnih objekata i neizbježnog stradanja stanovništva. Da nije bilo tolike ratobornosti muslimanskog rukovodstva, danas bi na hiljade ljudi sa obje strane bilo u životu.

Sve što se potom u gradu dogodilo samo je posljedica muslimanskog odbijanja srpskog prijedloga. I ne samo muslimanskog odbijanja, već i saglasnosti sa takvim stavom muslimanskih zaštitnika – NATO država… Da su Francuzi, Nijemci ili Amerikanci tražili od muslimana da Sarajevo dobije status otvorenog grada, to bi se i dogodilo.

Međutim, i njima je odgovaralo krvoproliće koje je potom uslijedilo. Danas se može postaviti pitanje zar takav njihov stav nije (bar uslovno) zločin protiv mira? Sada, kao i tokom cijelog rata, upotrebom veoma snažne propagandne mašinerije kojom raspolažu – krivci nastoje da prevare javnost i svoju odgovornost prebace na drugu, u ovom slučaju nedužnu, srpsku stranu.

Na kraju rata, poslije usvajanja dejtonskog dokumenta, u opravdanom strahu od daljih stradanja uslijedio je konačan nevoljan masovni odlazak Srba.

Od rata do danas mnogi srpski grobovi nisu obilježeni ni opojani, mnogi pokojnici nisu ni sahranjeni, još sve kosti nisu izvađene iz provalija i raka, niti otkopane ispod nasipa i smetljišta, a neke je zauvijek odnijela Miljacka…

 

Zločini nad Srbima

16.9.2010.

 

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here