Osveta Vlada Drakula Sultanu Mehmedu II, osvajaču Carigrada

Podelite:
VLAD TREĆI DRAKUL I SULTAN MEHMED DRUGI

 

Vizantija je sredinom 15. veka, ograničena teritorijama Konstantinopolja, Peloponeskim i Atičkim poluostrvima, a takođe i sa nekoliko ostrva u Mramornom i Jadranskom moru, i dalje predstavljala ozbiljnu prepreku za Turke. Naravno, ona je bila opasna za Turke ne sama po sebi, već kao sila koja bi mogla da odvuče deo snaga Turaka u ratu protiv mnogo moćnijih neprijatelja kao što su to bili Mađari, Đenovljani, Venecijanci, Vlasi, Poljaci i Austrijanci, koji su tada bili u stanju da potpuno unište turske snage na Balkanu. Tek posle poraza krstaša u Varni 1444. godine, Turci su napali Moreju 1446. godine, opustošili je i zarobili šezdeset hiljada Grka…

 

Pad Konstantinopolja 1453. godine prouzrokovao je te godine pad ostalih mletačkih i vizantijskih primorskih gradova Pričernomorja, zatim su 1462. godine pale Bosna i Vlaška, 1464. Moreja, 1474. Albanija, 1477. Venecija, i 1481. Otranto.

Sve su to bile karike u jednom ratnom pohodu koji je trajao pedeset godina i očigledno je da su Turci savlađivali žestoke otpore lokalnih hrišćana.

Ovaj rat nije bio zbog bilo kakvih političkih interesa, jer ni Vlaška, ni Mađarska, ni Poljska, ni Venecija nisu imale ambicije da grade velike imperije na račun osvajanja u Aziji.

Ovaj rat je bio zbog toga što je sudbina Konstantinopolja bila religiozno pitanje – to jest, istinitosti islama kao religije.

Politički obračun tadašnje Evrope doveo je do toga da su evropske države gubile u 15. veku od Turaka, zahvaljujući čemu su oni dobijali naoružanje i municiju, kupujući ih od tih istih Đenovljana i Venecijanaca koji su uspešno koristili preveliki racionalizam poljskih i mađarskih kraljeva, ne mnogo zainteresovanih za zaštitu “šizmatika” Grka, a zajedno sa njima ni za takve iste “šizmatike” Srbe, Bugare i Vlahe.

Pritom pravoslavni nisu bili uzrok tome, jer Florentinska unija, usvojena 1439. godine, malo je šta dala Konstantinopolju, jer nijedna država Evrope nije stala u njegovu odbranu.

Konstantinopolj je ostao poslednja prepreka za pohod Turaka u Evropu.

Plan Konstantinopolja

 

Za zaštitu Konstantinopolja stiglo je samo do dve hiljade dobrovoljaca, čiju je glavninu, sedam stotina ljudi, sakupio čuveni đenovski ratnik i vojskovođa Đovani Đustinijani Longo . (Rodžer Krouli, Konstantinopolj, poslednja opsada, 1453, Moskva, Izdavaštvo Act. 2008.).

Pridružio se i nešto manji odred đenovske braće Antonio, Paolo i Trajlo Bokjardi, i dva odreda iz Španije – jedan iz Katalonije, a drugi iz Kastilje (pod vođstvom Franciska de Toleda).

U odbrani grada učestvovalo je nekoliko venecijanskih i đenovskih brodova, još i odred iz male đenovske kolonije Galate sa druge strane zaliva Zlatni rog, svih stranaca je bilo oko tri hiljade.

Osmanska armija do zauzimanja Konstantinopolja v 1453, Monastir Moldovica

 

Entuzijazam Turaka je često preuveličavan, što potvrđuje i hronika Georgija Sfrancesa: “U Konstantinopolju je bilo oko osam hiljada branilaca, dok su Turci imali od sto šestdeset do četiri stotine hiljada ljudi”.

Osvajali su grad od 2. aprila do 29. maja, što govori o tome da Turci nisu bili baš toliko samopregorni u osvajanju ovog grada.

Iznenađuje konstantno napominjanje Britanca Kroulija o toleranciji Turaka, iako su prema hronikama tih godina Turci, zbog straha od smrti, saterali hiljade hrišćana iz osvojenih zemalja pod zidove grada i prisilili ih da izlivaju topove od crkvenih zvona.

Opsada Konstantinopolja

 

Konstantin XII Paleolog, kao rezultat Florentinske unije, bio je suočen sa nepoverenjem prema Grcima koje je predvodio Luka Notaras i zbog toga se morao više oslanjati na Italijane.

Sa početkom opsade, redovi branitelja su se konsolidovali, a u odbrani grada već je učestvovalo i civilno stanovništvo.

Samo četiri đenovska broda su uspela da se probiju kroz stroj turske flote 20. aprila u zalivu Zlatni rog.

Nekoliko napada turskih trupa odbijeno je sa velikim gubicima za Turke. Uprkos činjenici da je artiljerija Turaka, stvorena uz pomoć Mađara Urbana, pod komandom nemačkih artiljeraca, srušila niz delova zidina, branioci grada su uspeli da ga zatvore zemljanim nasipom i ogradama od pruća.

Krajem maja u turskim trupama počinje da raste nepoverenje u snagu sultana i pojavile su se glasine o približavanju Mađara Janoša Hunjadija ka Konstantinopolju. Možda bi njegov dolazak i doveo do poraza Turaka. Ali 29. maja sultan je bacio u borbu poslednje rezerve garde.

Mađarsko pojačanje nije stiglo, a neminovni poraz Turaka pretvorio se u njihov trijumf.

Iznenađujuća je lakoća sa kojom britanski istoričari opravdavaju očigledno moralno čudovište sultana Murata, oca Mehmeda Drugog, koji je čak uneo u zakon neophodnost sultana da ubije svoju braću uz odobrenje islamskih pravnika tog vremena.

U knjizi Rodžera Kroulija neverovatan pasus opisuje otimanje posade mletačkog broda Antonija Rica, od strane Turaka u novembru 1452. godine, na kojem su svi članovi posade pogubljeni, a maloletnog Ricovog sina, sultan je uzeo u svoj harem.

Krouli takođe navodi primere iz hronike Georgija Sfrancesa, službenika cara Konstantina XII Paleologa, čiji su maloletni sin i ćerka odvedeni u sultanov harem, a potom je sin bio ubijen a ćerka u četrnaestoj godini umrla od venerične bolesti.

Luka Notaras

 

U istoj knjizi se navodi svedočenje iz hronike Grka Duke, gde je sultan Mehmed Drugi, napivši se vina (sam Mehmed islamske zakone nije priznavao), tražio da mu konstantinopoljski velmoža Luka Notaras da svog mladog sina za seksualno zadovoljstvo, a kada je ovaj to odbio, naredio je da mu odseku glavu.

Krouli ne vidi sav užas datih dokaza i zločinstvo Mehmeda, a divi se činjenici da Osmanlije u početku nisu prisiljavale Hrišćane da napuste svoju veru. Oduševljen je disciplinom sultanske vojske i veličinom njegovih političkih planova. Zaista, neophodno je izgubiti svako moralno osećanje koje razlikuje civilizovanog čoveka od varvara, da bi nazvali Sultana Mehmeda naslednikom ideja Rima, što je isto kao i nazivanje savremenih satanista nastavljačima dela Pravoslavne Crkve.

Već sam fakat nečovečnosti sa kojom su Turci bacali u ropstvo stanovništvo Konstantinopolja, upadajući u crkvu Svete Sofije, zarobljavajući muškarce, žene i decu, trebalo je da primora hrišćane da se oslobode svih moralnih ograničenja po pitanju Turaka.

U isto vreme, “Magloviti Albion” (Engleska, prim.prev.), toliko blagonaklon prema Osmanlijama i njihovim sultanima, što je zapravo dobro poznato, praktično je sve njihove neprijatelje prikazivao u “crnom svetlu”, kao što su danas u SAD-u prihvaćeni “loši momci”.

Primer ovoga je Vlad Drakul, vitez „Reda Zmaja“ i stoga poznat kao Drakula.

Sada ljudi sude o njegovoj figuri po produkciji Holivuda, toj tvorevini umova maloruskih palanki, kojoj treba priznati da je veoma uspešna u ostvarivanju postavljenog joj cilja.

Praktično svi scenaristi filmova o Drakuli su rukovođeni tvorevinom Brema Stokera, čoveka sa matematičkim obrazovanjem na Triniti koledžu i sa iskustvom novinara, ali ne i istoričara, a takođe, koliko je poznato, članom masonske lože.

Zapravo, u suštini maštoviti Stokerov roman „Drakula“ zasnovan je na raznim klevetničkim obmanama protiv Vlada Trećeg, od strane raznih Vladovih neprijatelja, ali do sada se u istorijskim radovima ne navode ni imena ni broj žrtava koje je navodno mučio Drakul.

Jedino što je sigurno poznato jeste da su, posle herojskog napada 17. juna 1462. godine sedam hiljada vojnika Vlada Drakula na logor do tada nepobedivog sultana Mehmeda II, čija je vojska dostizala broj od od sto do sto dvadeset hiljada ljudi, zarobljeni Turci bili nabijani na kolac.

Noćni napad Vlada Drakula na turski logor

 

Prema engleskom istoričaru Rodžeru Krouliju, tada je Vlad Cepeš (Drakul) nabio na kolac dvadeset i pet hiljada Turaka koji su bili pod vođstvom admirala sultana Mehmeda II, Hamzoj Beema.

U suštini, to je bio potpuni poraz osmanske vojske, koji još uvek ne priznaje takozvana “zvanična istorija”, iako je broj zarobljenih Turaka, prema vojnoj logici, bio ništa manji od broja ubijenih Turaka, a vojska koja je izgubila ubijenih i zarobljenih najmanje polovinu svog broja i ostavila bojno polje protivniku, smatrala se uništenom.

Pri tom, danas se zaboravlja da u to vreme pojam “nacionalnih interesa” još nije postojao, a Vlad Drakul je išao, zapravo u “krstaški pohod” da oslobodi porobljene pravoslavne hrišćane i da se osveti za opljačkani Carigrad, za čije se stanovništvo pokazalo da su u položaju robova “osmanskih divljaka” .

To je bilo, saglasno pogledima tih godina, savršeno pravedna odmazda za pljačku Konstantinopolja od strane Turaka. Govoriti o tome da su Turci navodno samo usvojili okrutnost Evropljana, znači ili ne znati ili svesno menjati prirodu islamskog morala i zakona koji se nisu promenili do današnjeg dana. Diviti se Mehmedu, koji se, čak i za islamski svet, odlikuje nemoralom – viši je stepen cinizma.

Sudbina turskih zarobljenika.

 

Možda se, sa dobrim razlogom, treba diviti podvigu nekakvog vođe kanibalskog plemena iz Papua Nove Gvineje, ili herojskom delu nekog od azijskih vojskovođa, oni bar nisu razvraćali pokorene svojim nasilnim nemoralom, već su ih jednostavno jeli ili skidali sa njih kožu ili glavu .

Međutim, u savremenom društvu, samo je Mehmed II, kroz razne turske televizijske serije – objekat divljenja, a njegov zarobljenik i istovremeno njegov pobednik – Vlad Drakul – je simbol zla.

Ulazak Mehmeda II u Konstantinopolj

Pri tom je Vlad, zajedno sa svojim mlađim bratom Raduom, od 1444. do 1448. godine bio talac Sultana Murata II, i zapravo je imao potpuni razlog da se osveti sinu Sultana Murata II – Mehmedu Drugom koji je, po rimskom istoričaru Laoniku Halkokondilu, zlostavljao njegovog brata Radua.

Sve u svemu, i sam Mehmed Drugi i sva njegova vojska i sve njegove sluge zajedno, zaslužili su ono šta je Vlad Drakul uradio sa zarobljenim Turcima 17. juna 1462. godine.

 

Sa ruskog: Radmila Blagojević, Pravoslavna porodica, maj 2018.

 

Izvor: ruskline.ru

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here