Veze srpskih i rumunskih vladarskih porodica

Podelite:
Saradnik portala Poreklo dr Duško Lopandić piše o istorijatu i međusobnom prožimanju srbkih i rumunskih kraljevskih loza unazad skoro sedam vekova
Stefan Uroš V Nejaki

Za razliku od brojnih odnosa sa susednim Vizantincima, Bugarima i Ugrima, srbski srednjovekovni vladari su prve bračne veze sa rumunskim vladarskim porodicama uspostavili relativno kasno. Prvi poznati brak „na najvišem nivou“ je bio onaj sklopljen 1360. godine između poslednjeg srbskog cara Stefana Uroša V prozvanog „Nejaki i Ane, kćerke vlaškog vladara Nikole Aleksandra I. Razlog ovome nije bio samo u činjenici da se rumunske zemlje nisu direktno graničile sa srednjovekovnom Raškom, nego i zbog relativno kasne pojave (tek u XIV veku) nezavisne Vlaške, odnosno Moldavije – zemalja od kojih će, uz ugarski Erdelj (Transilvanija) biti stvorena savremena Rumunija. Vlaška je oblast koja se nalazi u južnom delu današnje Rumunije, između Karpata i Dunava (oko današnjeg glavnog grada Bukurešta). Tumači se da je reč „Vlah“/ „Vlaška“ reč kojom su Germani (Goti) označavali rimske starosedioce (isto poreklo ima i naziv „Vels“ u Velikoj Britaniji). Rumunska plemena su se jako mešala i sa Slovenima, što pokazuje veliki broj reči slovenskog porekla u savremenom rumunskom jeziku, pa i srednjovekovne titule vlaškog  i moldavskog vladara („voivoda“, „hospodar“).

Tast cara Uroša Nemanjića – Nikola Aleksandar (vladao 1352-1364), bio je sin prvog vlaškog nezavisnog vladara po imenu Basarab, koji je nosio titulu „voivoda“ i bio osnivač vlaške države. Basarab I je u prvo vreme bio vazal ugarskog kralja ali se oko 1324. godine osamostalio, a 1330. godine potukao ugarsku vojsku u bici kod Posade, čime je osigurao nezavisnost Vlaške. Osnovao je prvu vladarsku dinastiju po imenu Basarabi. Smatra se da je ime Basarab kumanskog porekla i da znači „otac (aba) – vladar (basar)“. Porodica Basaraba je za rumunsku istoriju bila toliko značajna da od nje potiču i nazivi jedne oblasti (Basarabija) kao i nekoliko gradova. Iz ove brojne porodice je poteklo nekoliko znamenitih vladara, među kojima Mirča I Stariji, kao i Vlad III „Cepeš“, svetski poznatog po nadimku „Drakula“.
Brankovići među Vlasima
Mirča I Stariji

Mirča I Veliki ili „Stariji“ (ili cel Batran po rumunski – vladao 1386-1418), unuk Aleksandra I, odnosno nećak srbske carice Ane (o čijem braku sa carem Urošem nisu sačuvani posebni detalji)  prozvan je „najlukavijim i najhrabrijim hrišćanskim vladarom“ sa kojim su se Turci borili u vreme osvajanja Balkana. Bio je značajan i za srbsku istoriju. U rumunskom narodu ostala je legenda da su Mirčine trupe učestvovale u vojski kneza Lazara na Kosovu, ali o tome konkretniji dokazi ne postoje. Međutim, postoji podatak da je Mirča osnovao znameniti rumunski manastir Kozia , po ugledu na crkvu Lazaricu u Kruševcu. Takođe, zabeleženo je da je u to vreme „bliski rođak“ kneza Lazara, po imenu Nikodim Grčić osnovao rumunske manastire Vodicu, Prislop i Tišmanu. Među brojnim bitkama koje je vojvoda Mirča vodio sa Turcima (i bar tri puta ih porazio) za srbsku istoriju je bila posebno značajna bitka na Rovinama 1394. godine. U toj krvavoj bici su poginuli kao turski vazali, dva čuvena srbska velikaša: kralj Marko  i Konstantin Dejanović. U bici se (na turskoj strani) istakao knez Stefan Lazarević. Prema srbskom letopiscu, „blaženi Marko“ (Kraljević) rekao je pred samu bitku: „Molim Boga da bude na pomoći hrišćanima, pa ma ja prvi poginuo u ovom boju“. Molitva mu je bila uslišena.

Manastir Prislop

Sa nadiranjem Turaka na Balkan i pomeranjem srbske države i naroda ka severu, veze sa rumunskim vladarskim porodicama i njihova podrška postaju još važnije za Srbe. Već od kraja XV veka Vlaška i Moldavija ostaju dve jedine koliko-toliko samostalne (iako najčešće vazalne) pravoslavne države u jugoistočnoj Evropi, prema kojima su stremili brojne izbeglice sa Balkana – Grci, Bugari i Srbi. Poslednji despoti Brankovići – već nastanjeni u Ugarskoj – uspostavljju bliske veze sa rumunskim vladarima. Zabeleženo je da su jeromonah Maksim Branković (bivši despot Đorđe) i majka mu Angelina, noseći zemne ostatke oca Stefana i brata 1502. godine napustili Ugarsku i prešli u Vlašku kod vojvode Jovana Radula IV prozvanog „Veliki“ (1494-1508). Maksim je postavljen za mitropolita (tj. vrhovnog poglavara vlaške crkve) i na tom mestu je nekoliko godina obavljao, ne samo verske, nego i značajne političke poslove. Smatra se da je Maksim osnovao prvu štampariju u Vlaškoj, udešenu za štampanje slovenskih crkvenih knjiga. U jednom izvoru rumunskog porekla postoji podatak (ne baš sasvim pouzdan) da je domaćin poslednjih Brankovića voivoda Jovan Radul IV bio oženjen Srbkinjom – Katalinom iz zetske vladarske porodice Crnojevića. Nakon smrti Jovana Radula, monah Maksim se sa majkom vratio u Ugarsku, gde je postao beogradski mitropolit

Ktitori manastira
Manastir Kurtea de Arđeš

Maksimov brat i poslednji despot iz porodice Brankovića – Jovan (1496-1502) venčao je svoje dve kćeri u Vlašku, odnosno u Moldaviju. U Vlaškoj je za voivodu Basarabu Nagoja (vladao 1512-1521) bila je udata Milica Despina. Basarab Nagoj je poticao iz bojarske porodice Krajovešti, koja je tvrdila (bez pouzdanog osnova) da predstavlja mlađu (vanbračnu) granu porodice Basarab. Vladao je u vreme najvećeg uspona Otomanskog carstva (u vreme sultana Sulejmana „Veličanstvenog“) čiju je vrhovnu vlast priznavao. Bio je vrlo obrazovan, pokrovitelj crkve i osnivač mnogih manastira. Napisao je jedno od prvih literarnih dela na rumunskom jeziku, pod nazivom „Pouka Nagoe Basaraba svome sinu Teodosiju“, u kom su obuhvaćene razne teme iz oblasti filozofije, diplomatije, morala i etikeSa suprugom Despinom, osnovao je čuveni manastir Kurtea de Arđeš, u tadašnjoj vlaškoj prestonici, u kome se može i danas videti njihov ktitorski portret. Nagoj je između ostalih dobročinstava, pomogao Maksimu i Angelini Branković da podignu manastir Krušedol u Sremu. Nagoj i Despina su imali petoro dece, tri sina i dve kćeri. Sačuvan je Despinin vez („felon“) za crkvu u Krušedolu na kome je izvezla imena članova svoje porodice, sa datumom „15. juni 1519.″ (godišnjica Kosovske bitke). Nagoja je, nakratko nasledio sin Jovan Teodosije, kog su Turci odveli u Carigrad i pogubili (1521). Na jednoj ikoni Bogorodice, koju je naručila Despina, stoji natpis „Vladičice, primi dušu raba tvojega Jovana Teodosija vojvode i prinesi mu sud. Gospođa Despina.“  Dve Nagojeve i Despinine kćeri su takođe bile rumunske vladarke: Roksanda je bila udata za Radua Afumatija (bio pet puta proglašavan za vlaškog vojvodu u periodu 1522-1529) sa kojim je imala sina koji je takođe postao vlaški vojvoda (Radu Ilie, vladao 1552-1553) dok je druga kći Stana, udala se za moldavskog vladara Stefana VI. Despina je dugo nadživela muža i decu. Pokaluđerila se i kao monahinja Platonida umrla 1544. godine. Dve godine nakon smrti, njene zemne ostatke je vlaški mitropolit preneo u ktitorski manastir Kurtea de Arđeš, gde i danas počiva uz muža i decu.

Petra IV Rareša

Despinina sestra Jelana Branković, bila je žena moldavskog vladara (voivode ili „hospodara“) Petra IV Rareša. Srednjovekovna Moldavija je obuhvatala otprilike prostore današnje severoistočne Rumunije kao i današnju nezavisnu republiku Moldaviju (ranije poznatu kao Besarabija). U srednjovekovnim srbskim letopisima, Moldavci se prvo pominju kao „Basarabi“ ili „Kara-bogdanci“, ime koje su Moldavci dobili po prvom nezavisnom vladaru te zemlje – vojvodi Bogdanu (vladao 1359-1365). U Gundulićevom „Osmanu“ takođe se pominju „Bogdanci“ i zemlja „Bogdanija“. Petar IV, po nadimku „Rareš“ bio je vanbračni sin najvećeg moldavskog vladara – Stefana Velikog iz familije Mušatin, koja je vladala ovom zemljom oko tri veka (XIV-XVII vek). Međutim, kao i u Vlaškoj, položaj vladara nije bio nasledan, nego izborni (vladara su birali plemići-bojari, a kasnije to su činile Osmanlije, kao vrhovni vladari Vlaške i Moldavije), tako da je njegov izbor i položaj bio u direktnoj vezi sa njegovom snagom i uticajem. Petar Rareš, mudar i obrazovan čovek, dva puta je dolazio na vlast (1526-1538 i 1541-1546). Njegova supruga Jelena Branković – „gospoža Jelena“ bila je veliki mecena kulture u svojoj zemlji. U Botoštanu je sagradila crkvu u kojoj stoji natpis: „Jelena despotovna, gospoža Petra vojvode, dšti Joana despota“. U crkvi u Sučavi sačuvani su portreti cele Jelenine porodice. Zabeleženo je i kako je Jelena jednom prilikom pomagala suprugu da napiše molbu sultanu Sulejmanu „i pošto je znala srbska slova, ona napisa pismo caru, sa mnogo srdžbi i žalbi“ (u to vreme srbski je bio jezik diplomatske korespondencije na Otomanskom dvoru). Telesnu gardu Petra Rareša činili su Srbi.  Iguman manastira „Neamc“ po imenu Makarije Srbin je po nalogu vojvode napisao prvu „Hroniku Moldavije“. Petar Rareš i Jelena Branković imali su petoro dece, tri sina i dve kćeri. Nakon očeve smrti, dva sina su jedan za drugim postale vojvode Moldavije: Ilija Rareš (1546-1551) i Stefan V Rareš (1551-1552), ali su oba izgubili vlast u dramatičnim okolnostima. Ilija Rareš primio islam kada je kao turski vazal proglašen za vojvodu. Vladao je pod imenom Mehmet. Međutim, ipak je bio zbačen sa prestola. Umro je u izbeglištvu 1562. godine u Siriji. Za razliku od brata, kog su zbacili Turci, Stefana Rareša su ubili vlastiti bojari 1552, kada je istovremeno pogubljena (udavljena) i njegova majka Jelena Branković. I treći sin Jelene Branković – Konstantin izgubio je tragično život – pogubili su ga Turci u Carigradu 1554. godine. Kao da se tragična kob poslednjih despota Brankovića produžavala i na njihovo dalje potomstvo. Ovo, međutim nije bio kraj priče o deci Jelene Branković na moldavskom prestolu. Njena kći Roksanda (umrla 1570) udala se za svog rođaka Aleksandru IV Lapušneanua, koji je dva puta postajao vojvoda Moldavije (1552-1561 i 1564-1568). Njihov sin, kao i unuk (Bogdan IV i Aleksandru V) su takođe postali moldavski „hospodari“ krajem XVI veka.

Despot Voda

Orođavanje sa srbskim Brankovićima, koji su, između ostalog, u sebi nosili i krv vizantijskih careva, bez sumnje je bila velika čast za pravoslavne vladare Vlaške i Moldavije. Kolika je bila slava despotske porodice Brankovića u rumunskim zemljama možda najbolje svedoči sledeća priča. Neki avanturista po imenu Jakov Vasilikos, poreklom iz Irakliona na Kritu, uspeo je da ubedi moldavskog vojvodu Aleksandra IV i suprugu mu Roksandu da je potomak Brankovića, pa time i rođak vladarskog para. Pri tome je koristio, verovatno falsifikovanu, povelju kojom ga je car Karlo V navodno priznao za „despota“ i markiza Parosa i Naksosa. Tako je Jakov uspeo, ne samo da zadobije poverenje, nego čak i da se u smutnom vremenu dočepa moldavskog prestola i da vlada dve godine pod imenom „Despot Voda (vojvoda)“ (1561-1563), kada je kratkotrajno uveo protestantizam kao državnu religiju koja je trebalo da zameni pravoslavlje.

Do sada nabrojane veze nisu bile i jedine bračne veze srednjovekovnih rumunskih vladara sa ženama srbskog velikaškog porekla. Na primer, žena vlaškog vojvode Dana I (vladao 1383-1386) bila je „srbska plemkinja“ Marija, čije tačnije poreklo ne znamo. Srbkinja plemenita roda (Marija Despina) je bila žena vojvode Mirče II (vladao 1509-1510 – unuk Vlada „Cepeša“ – Drakule) sa koji je imala potomke na vlaškom prestolu sve do XVII veka). Najzad, vojvoda Petru „Timar“ (vladao Vlaškom 1559-1568) bio je oženjen Jelenom, iz srbske plemićke porodice Crepovića, koja je umrla 1572. godine u Rusiji. Jelena je bila kći velikaša Nikole Crepovića, vojskovođe i severinskog bana.
Srbsko-rumunske bračne veze u Novo doba – Obrenovići
Barbu Katardži

Sa Srednjim vekom se ne završavaju mnogobrojne srbsko-rumunske veze između vladarskih i plemićkih porodica. Naprotiv, u Novo doba one postaju još intenzivnije. Posebno jake odnose sa rumunskim porodicama su imali Obrenovići. Poznato je da je knez Miloš imao velika imanja u Vlaškoj, gde je u pojedinim periodima i živeo. Njegov brat Jevrem je i umro u Manasiji – Vlaška (1856). Jevremov jedini sin – Miloš, bio je oženjen Rumunkom Elnea Marijom iz znamenite bojarske porodice Katardži, kćerkom Konstantina Katardžija i Esmeralde Balša. Njihov sin jedinac Milan, koji je u Vlaškoj i rođen 1855 g, postao je kao desetogodišnjak srbski knez, a kasnije i kralj (vladao Srbijom 1868-1889). Preko majke Marije Katardži, kralj Milan Obrenović je bio potomak nekih od moldavskih kneževa, poput Jana Teodora Kalimačija (knez Moldavije 1758-1761) i njegovog sina Georgija (knez 1761-1769). Porodica Katardži je dala nekoliko rumunskih državnika, među kojima i prvog predsednika vlade nezavisne Rumunije 1862. godine (Barbu Katardži). Zanimljivo je da je nakon braka sa Milanovim ocom, Elnea Marija Katardži-Obrenović dugo bila u vezi sa prvim nezavisnim knezom ujedinjene Rumunije – Aleksandrom Jonu Kuzom, sa kojim je rodila dvoje dece, koji su dakle bili polubrat i polusestra kralja Milana Obrenovića.

Kao osamnestogodišnjak, knez/kralj Milan se oženio 1875. g. svojom rođakom Natalijom Keško (babe po majci su im bile rođene sestre iz bojarske porodice Balša) – rasnom lepoticom. Natalijin otac Petar Ivanovič Keško je bio ruski pukovnik poreklom iz moldavske bojarske porodice. Njena majka Pulherija je poticala iz još čuvenije rumunske familije Sturca, koja je u toku XIX veka dala nekoliko moldavskih kneževa (Joan i Mihail Sturca). Nakon prvog perioda ljubavi i strasti, kada su im rođena dva sina, od kojih je poživeo samo Aleksandar (drugi sin Sergije je umro odmah nakon rođenja), Milan i Natalija su ubrzo počeli da se spore, da bi nakon nekoliko godina već došlo do otvorenih svađa i na kraju, do razvoda (1888). Natalija nije mogla da trpi suviše lakomislenog i raspusnog Milana, koji je na kraju i morao da napusti i presto i Srbiju. Iako je pokušala da bude savetnik mladom i neiskusnom sinu, ni Natalija nije uspela da se održi u burama srbske politike iz koje je proterana 1891. godine, da bi nakon toga uglavnom živela u Bijaricu (Francuska). Teško razočarenje bivšoj kraljici je donelo venčanje njenog sina-jedinca, kralja Aleksandra Obrenovića za Natalijinu pratilju (dvorsku damu) Dragu Mašin, nakon čega je došlo i do najvećeg udarca – mučkog ubistva kraljevskog para i iskorenjivanja porodice Obrenović. Životom razočarana kraljica je ipak još dugo nadživela sina i muža. Utehu je našla u religiji – prešla je na katoličanstvo i zamonašila se. Umrla je u manastiru Sen Deni, kod Pariza, gde je i sahranjena, usred II svetskog rata (1941).
Kraljica Marija Karađorđević ili rodoslovno putovanje u prošlost
Ni sa promenom vladajuće dinastije u Srbiji nisu prestale srbsko-rumunske bračne veze. Kralj Aleksandar I Karađorđević se oženio 1922. godine princezom Marijom, kćerkom kralja Ferdinanda I iz rumunske kraljevske porodice Hoencolern-Sigmaringen. I po ocu i po majci, kraljica Marija Karađorđević je imala „najplavlju“ moguću krv, odnosno poticala je iz samog vrha evropske aristokratije, pa se preko nje i porodica Karađorđević skoro automatski „orodila“ sa svim postojećim vladarskim porodicama u Evropi. Treba samo napomenuti da je majka kraljice Marije (takođe po imenu Marija) poticala iz britanske kraljevske porodice (unuka kraljice Viktorije), a da joj je baba bila princeza iz carske porodice Romanova (kći cara Aleksandra II). Marija Karađorđević je bila sestra, odnosno tetka rumunskih kraljeva Karola II i Mihaila.
Kraljica Marija Karađorđević

Pošto je poticala iz najčuvenijih vladarskih porodica, kraljica Marija ima vrlo dugačak i precizno utvrđen rodoslov. Na primer, poznati su nam njeni direktni nemački preci po muškoj liniji (tj. preko njenog oca) u čak 27 generacija – sve tamo do prvog grofa Burharta „fon Colerna“ iz XI veka. Međutim, poseban kuriozitet predstavlja rodoslov kraljice Marije Karađorđević po direktnoj ženskoj liniji (tj. preko majke pa matrilinearnom linijom – dakle preko majčine majke, zatim majčine babe po majci i tako dalje) koji dajemo u prilogu. Praćenjem ovog rodoslovnog „puta“, nakon ravno 29 generacija stižemo direktno do carice Eufrozine, žene vizantijskog cara Aleksija III Anđela i tašte prvog srbskog kralja Stefana Prvovenčanog Nemanjića. Naime, car Aleksije III i žena mu Eufrozina imali su tri kćeri. Jedna od tih kćeri (Evdokija) udala se za Stefana Prvovenčanog sa kojim je imala sinove (srbske kraljeve) Radoslava i Vladislava. Druga kći (Ana) udala se za vizantijskog cara Teodora Laskrisa i postala, nakon osam vekova i ravno 29 rađanja devojčica (kćerke-majke), direktni ženski predak kraljice Marije. Sa kraljicom Marijom, koja nije imala ženske dece, ovaj matrilinearni niz se prekida. Kao što je poznato kralj Aleksandar i Marija su izrodili tri sina (kralja Petra II, Tomislava i Andreja). Kao i njena rumunska prethodnica, kraljica Natalija Obrenović, i kraljica Marija Karađorđević je umrla kao izbeglica izvan Srbije – 1961. godine u Londonu.

Autor: dr Duško Lopandić

Od kraljice Marije Karađorđević unazad do vizantijske carice Eufrozine Dukaine 

– 30 generacija (po liniji ženskih predaka) –

Rodoslov vijuga kao neka dugačka guja kroz vekove, trideset osoba, stisnutih jedna do druge, majka – kćerka, trideset rađenja, trideset sudbina, spojenih detinjom kolevkom, krikom rađanja, prvim ljuljanjem, tepanjima, trideset života, trideset umiranja i evo ih, jedna iza druge, stižu skoro do nas – pravo iz XII veka. Sve vladarke ili plemkinje. Elegantno klize ili promiču krz huk vremena, poneka jače obasjana svetlošću istorije, druga samo skromno, malo poznato ime. Neke su živele dugo, druge umrle mlade – na porođaju. Menjaju se prizori: ratovi, invazije, otkrića, civilizacije, narodne seobe. Razaranje i stvaranje. Ljubavi i smrti. Rodoslovna loza luta kroz vreme, porodice i predele, vijuga od carigradskih bregova do nemačkih nizina, od britanske magle, do ruske stepe…od visoke politike do dvorskih intriga iz kraljevskih ložnica. Te žene svojih muževa, majke svojih kćeri, unuke svojih baba…tako različite a tako bliske, nisu porodica, ali jesu jedan rodoslov. – proizvoljno izabran između stotina i miliona sličnih. Tek jedna od neizmernog mnoštva izukrštanih rodoslovnih loza koja, poput mosta lebde iznad provalije ništavila.

Generacija br (matrilinearni kraljičini  preci):

  1. kraljicaMarija Karađorđević, kraljica Jugoslavije, rođena Hoencolern-Zigmaringen, princeza od Rumunije (1900-1961)   – udata za kralja Aleksandra I od Jugoslavije (rodila 3 dece)
  1. (majka)Marija Aleksandra Viktorija, rumunska kra.ljica, rođena princeza Saks-Koburg-Gota, od Edinburga, princeza Velike Britanije i Irske (1875-1938) – udata za kralja Ferdinanda I od Rumunije (rodila 6 dece).
  1. (baba)Marija Aleksandrovna, vojvotkinja od Edinburga, rođena velika kneginja Romanov od Rusije (1853-1920), udata za vojvodu Alfreda od Edinburga (rodila 6 dece).
  1. (prababa) Marija „Aleksandrovna“, ruska carica, rođena princeza od fon Hesen und Rajn (1824-1880) udata za cara Aleksandra II Nikolaevič Romanova (rodila 8 dece).
  1. (čukunbaba)Vilhelmina, velika vojvotkinja Hesenska, rođena princeza Badenska (1788-1836), udata za Ludviga II velikog vojvodu od Hesena i od Rajne (rodila 7 dece).
  1. Amalija Frederika,princeza Badenska, rođena princeza od Hesen-Darmštata (1754-1832), udata za Karla Ludviga, naslednog princa od Badena (rodila 8 dece).
  1. Henrijeta Karolina Kristina Šarlota,landgrofica od Hesen-Darmštata, rođena princeza od Cvajbriken-Birkenfelda (1721-1774),udata za Ludviga IX landgrofa Hesen-Darmštata (rodila 8 dece).
  1. Karolina,grofica Cvajbriken-Birkenfeld, rođena princeza od Nasau-Sarbrikena (1704-1774), udataza Kristijana III, pfalcgrofa od Cvajbriken-Birkenfelda (rodila 4 dece).
  1. 22.Filipina-Henrijeta,grofica od Nasau-Sarbrikena, rođena princeza od Hoenlohe-Langenburga (1679-1751), udata za Ludviga Krafta, grofa od Nasau-Sarbrikena (rodila 5 dece).
  1. Julijana-Doroteja, grofica od Hoenlohe-Langenburga, rođena princeza Kastel-Remlingen (1640-1706),udataza grofa Hajnriha-Fridriha, grofa od Hoenlohe-Langenburga (rodila 16 dece).
  1. Sofija-Julijana,grofica Kastel-Remlingen, rođena princeza Hoenlohe-Fedelbah (1620-1682), udata za Volfganga Georga, grofa od Kastel-Remlingena (rodila 9 dece).
  1. Doroteja,grofica Hoenlohe-Fedelbah, rođena princeza od Erbaha (1593-1643), udata za Ludviga Eberharta od Hoenlohe-Vandenburg-Fedelbaha (rodila  8 dece).
  1. Marija, grofica od Erbaha, rođena princeza od Barbi-Mulingena (1563-1619), udata za Georga III od Erbaha (rodila 10 dece).
  1. Marija, grofica od Barbi-Mulingena, rođena princeza od Anhalt-Cerbsta (1538-1563), udata za Albrehta V grofa od Barbi-Mulingena (rpdila 2 dece).
  1. Margareta, markgrofica od Anhalt-Cerbsta, rođena princeza od Brandenburga (1511-1578), udata za Johana II firsta od Anhalt-Cerbsta (rodila 7 dece).
  1. Elizabeta,grofica od Brandenburga, rođena princeza od Danske i Norveške (1485-1555), udata za Joakima I Nestora, kurfirsta od Brandenburga (rodila 5 dece).
  1. Kristina,kraljica Danske i Norveške, rođena princeza od Saksonije (1461-1521), udata za Hansa, kralja Danske i Norveške (5 dece).
  1. Elizabeta,princeza Saksonije, rođena princeza od Bavarske (1443-1484), udata za Ernesta, elektora Saksonije (7 dece).
  1. Ana,vojovtkinja Bavarska, rođena princeza od Brunšvik-Grubenhagena (1414-1474), udata za Albrehta III vojvodu od Bavarske (10 dece).
  1. Elizabeta,vojvotkinja od Brunšvik-Getingena, rođena princeza od Brunšvik-Gubenhagena (?-1444), udata za Eriha, vojvodu od Brunšvik-Gubenhagena (5 dece).
  1. Margareta,princeza od Brunšvik-Gubenhagena, rođena princeza od Juliha (1364-1442), udata za Ota, vojovdu od Brunšvik-Gubenhagena (2 dece).
  1. Ana,pfalcgofica od Juliha, rođena princeza od Rajne (1346-1415), udata za Vilhelma II vojovdu od Berga i Juliha (4 dece).
  1. Beatrisa, grofica od Falca i Rajne, rođena princeza od Sicilije i Aragona (1326-1365), udata za Ruprehta II kurfirsta od Pfalca i Rajne (7 dece).
  1. Elizabeta, kraljica i regent Sicilije, rođena princeza od Karantanije (regent 1348-1352), udata za Pedra II Aragonskog, kralja Sicilije (9 dece).
  1. Eufemija, vojvotkinja Karantanije, rođena princeza od Šleske i Breslava (1283-1347), udata za Ota II vojovdu od karantanije (1 dete).
  1. Elizabeta, vojvotkinja od Šleske i Breslava, rođena princeza Halička (1263-1304), udata za Hajnriha V Šleskog, vojvodu od Lignica (4 dece).
  1. Jelena,vojovtkinja Halička, rođena princeza od Ugarske (1244-1298), udata za Boleslava „Pobožnog“, vojvodu od Haliča i Poljske (2 dece).
  1. MarijaLaskarina, kraljica Ugarska, rođena princeza vizantijska (?-1270), udata za Belu IV kralja Ugarske (11 dece).
  1. AnaAnđel, carica Vizantije, rođena viznatijska princeza (1174-1212), udata za Teodora Laskarisa, cara Vizantije  u Nikeji (3 dece).
  1. Eufrozina,carica Vizantije, rođena princeza Duka (1155-1211), udata za Aleksija III, cara Vizantije (3 dece).

Izvor: poreklo.rs

Podelite:

2 Komentari

  1. Poštovana redakcijo, naslov ne valja. Nema srpsko rumunskih bračnih veza, jer Rumunija nastaje 1856. godine na Pariskoj konferenciji ujedinjenjem Vlaške i dela Moldavije (do tada samostalne države – tzv- Dunavske kneževine). Rumuni su socijalni konstrukt. Na teritoriji Vlaške i Moldavije sve do 18. veka u najvećem broju nalazimo Srbe (Srbi su osnovali obe kneževine – Moldaviju vojvoda Dragoš) i rumunski istoričari ovaj period Rumunije nazivaju slovenski. Pisalo se na ćirilici, govorilo srpski, liturgija je bila na crkvenoslovenskom. Rumunski jezik se konstruše tek krajem 19. veka i imao je u prvoj varijanti 50 odsto srpskih reči (čitajte Jovana Steriju Popovića), a sada 25. Da zaključim radilo se o srpsko-srpskim brakovima. U to doba nema nigde Rumuna. Pojam Rumun se prvi put u dokumetima pojavljuje u drugoj polovini 17. veka, a u Vlaškoj i Modlaviji su živeli Srbi kao najbrojniji narod i drugi (manje brojni)
    Autor bi to trebao da zna

  2. Profesor Milošević je potpuno u pravu.” Rumun” je potpuno isfabrikovana “nacija” kao i “jugosloven”. Gospodo,poštujte Vlahe i dve kneževine od kojih je stvorena “Romania” sa nemačkim kraljevima,u Vlaškoj i Karavlaškoj(Moldaviji) živeli su samo većinski Srbi,Vlasi,Mađari,Švabe,Slovaci i mali i veliki Rusi,uz nešto Gagauza. Nikakvih “Rumuna” nije bilo,ni tada a ni sada. Naša ispolitizovana nauka je morala Vlahe da naziva “Rumunima”,kao i Cincare,ali to je bio politički pritisak ucenjenih beogradsko-čaršijskih vlada,koji traje i danas. To sa naukom nije imalo,i nema nikakve veze.

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here