Amanet Patrijarha Pavla: Šta je srpski narod bez Kosova!

Podelite:

Nedavno se u beogradskim novinama pojavio tekst pod naslovom „Patrijarh Pavle je bio za podjelu Kosova!“, pozivajući se na svjedočenje Dobrice Ćosića. Šta je, zaista, patrijarh Pavle mislio na tu temu, vidjećemo iz njegovog uvodnika kapitalne knjige „Zadužbine Kosova“ 

Oblast Raško-prizrenske eparhije, tokom vekova, bila je središna zemlja  našeg narodnog i crkvenog života. Ona je to ostala i posle svih razaranja osvajača, jer se na njoj nalazi deo najznačajnijeg dostignuća crkvenog graditeljstva, slikarstva i pismenosti, do kojih je srpski narod, tokom svog istorijskog postojanja, došao.

Hrišćanskog, svetosavskog karaktera, vere koju je narod primio i njome živeo, ove zadužbine i danas kazuju da su građene sa svešću o nepogrešnom i večnom merilu vrednosti čoveka i njegovih dela, kao i vrednosti dela jednog naroda, utvrđenog Gospodnjim rečima o veličini služenja, iz ljubavi prema Bogu i bližnjima.

Ta ista svest, da se posluži Bogu i rodu, pokretala je ne samo moćne i bogate, kraljeve i velmože da podižu crkve i manastire, nego i prosti narod da ih gradi i ponovo, iz ruševina i pepela, obnavlja i podiže. A tako i slikare, prepisivače, štampare i one bezimene priložnike, sve do rukopisnog mineja u manastiru Dečani, priloga crkvi Slave slepice, i „sirotinje prizrenske, male i velike“ i njihovog dara, srebrnog krsta priloženog crkvi Svetog Đorđa u Prizrenu.

Tako se davno pre Kosovskog boja naš narod učio i upućivao nebeskom poimanju života i smrti. A to znači da ljubav prema Bogu pretpostavlja ljubav prema bližnjima, da se opredeljenjem za carstvo nebesko ne otkazujemo od prolaznog života na zemlji; da verom u besmrtnu dušu ne odričemo starenje za svoje istorijsko biće.

Pripadajući narodu sa takvim shvatanjem, Sveti Knez Lazar samo je potvrdio važnost tog opredeljenja: rađe i nestati kao ljudi, nego opstati kao neljudi; za nas drugog izbora nema: bolje i mrtav čovek nego živ nečovek. Jer, čovek i mrtav, nije mrtav pred Bogom živim. Pred Njim je mrtav – nečovek i dok hoda i gazi po ovoj zemlji.

I danas, kad su se nad Kosovom i Metohijom nadvili crni oblaci, treba podsetiti i sebe i druge na istinu da nas niko nije pitao hoćemo li se roditi u ovom ili u onom narodu, na ovom ili onom tlu. Za to nemamo ni zasluge, ni krivice. Ali, da li ćemo opstati kao ljudi ili neljudi, to zavisi od nas, kao što od nas zavisi i da li ćemo opstati ili nestati i pred Bogom i pred čovečanstvom.

Smatram da su vi učesnici u ovoj knjizi nastojali da ukažu na ono što smo tokom vremena svog postojanja u ovim krajevima učinili,, služeći opštem dobru, kao i na svoj doprinos za slobodu i pravdu u svetu. Jer, valja razmisliti: šta bi srpski narod bio bez ovih svojih zadužbina na velikomučeničkom Kosovu, i u slobodi i u ropstvu? Šta bismo i mi danas bili bez njih i pred sobom i pred svetom?

Zavetna postojbina srpske zemlje, Kosovo je naš dug i pred Bogom i pred ovim napaćenim narodom koji, kraj svojih sve proređenijih ognjišta, čuva ovde svetinje ne samo Srba, već čitavog prosvećenog čovečanstva.

Izvor: Sedmica

Podelite:

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here